(132) 



1528 



De proeven over de verspreiding van den zwavelzuren ammoniak 

 in zandgronden met verscliilicnde hoeveelheden klei toonden aan, 

 dat zelfs wanneer de hoeveelheid klei slechts 10 y^ bedraagt, het 

 (jrootste gedeelte van den zwavelzuren ammoniak in de bovenste 10 — QO 

 e M. wordt vastgehouden, ook wanneer voldoend besproeid wordt. 

 Daar, zooals uit de formule van Freundlich blijkt, de concentratie 

 van een oplossing, die met een adsorbens in evenwicht is, hooger is, 

 naarmate meer stof geadsorbeerd is, kan deze sterke adsorptie tot 

 zulke hooge concentraties van den zwavelzuren ammoniak in het 

 grondwater aanleiding geven, dat hierdoor nitrificatie onmogelijk 

 wordt. 



Wat betreft de concentratie, waarbij de nitriliceerende bacteriën 

 zich in vloeistofcultures niet meer ontwikkelen, deze bleek te liggen 

 tusschen 1,5 en 2%. De concentraties van het ammoniumsulfaat in 

 het grondwater, waarbij in verschillende gronden nitrihcatie niet 

 meer tot stand komt, verscliillen zeer naar gelang van de grondsoort. 

 In gewone zandgronden wordt de maximum hoeveelheid nitraat 

 gevormd bij een concentratie van ongeveer 1 % (Nll4)2S04 in het 

 grondwater, terwijl in een sterk adsorbeer endeji zavehjrond, bij een 

 concentralie van 4% in het fjroiidwater, de nitri/ieatie nog 90% van 

 het maximum bedroeg. (De concentraties zijn 'berekend zonder met 

 de adsorptie rekening te houden). 



Het vermoeden, dat tengevolge van de nitrificatie het profijt, dat 

 men van de adsorptie van den zwavelzuren ammoniak door den grond 

 heeft, in vele- gevallen na korten tijd {i — '2 maanden) opgeheven kan 

 zijn, iverd door de jn-ocven bevestigd. Na de nitrificatie werd uit een 

 zavelgrond en een lichten kleigrond respectievelijk 81 en 54% van 

 de toegevoegde ammoniakstikstof als nitraat uitgespoeld, terwijl vóór 

 de nitrificatie door een even groote hoeveelheid water (overeenko- 

 mende met een regenbui van 135 m.M.) resp. slechts \;\ en 2,1% 

 van de toegevoegde stikstof werd uitgespoeld. 



Het komt mij voor, dat liet daarom aanbeveling verdient om 

 zelfs op lichte kleigronden den zwavelzuren ammoniak in kleine 

 hoeveelheden en met tusschen})oozen toe te dienen, in plaats van de 

 geheele dosis ineens te geven. 



Bij de mathematische beschouwingen over uitspoeling en dif- 

 fusie in adsorbeerende media bleek, dat de partieele dilTerentiaal- 

 vergelijking, die het verloop van het geheele proces weergeeft, volgens 

 bestaande methoden niet oplosbaar was. Laat men de diffussie bui- 

 ten beschouwing, dan bleek de resulteerende vergelijking oplosbaar 



