(4) 1754 



Hierboven werd reeds terloops opgemerkt, dat men zich schul- 

 dig maakt aan een overtreding en deswege in boete kan vervallen, 

 indien het verschuldigde zegelrecht niet of niet ten volle is vol- 

 daan. Deze boete komt krachtens artikel 76, lid 2 uitsluitend ten 

 laste van den verhuurder als de acte door beide partijen is onder- 

 teèkend, en ten laste van den onderteekenaar, indien de acte slechts 

 door een der partijen is onderteekend. 



JJlijkens het wettelijk voorgeschreven model voor de huuracte 

 wordt liet grondhuurcontract onderteekend door beide partijen, im- 

 mers door den huurder en door den openbaren ambtenaar, te wiens 

 overstaan de acte w^ordt verleden en die zulks mede doet namens 

 de verhuurders. Het eigenaardige geval doet zich dus voor, dat in- 

 dien de belastingschuldige, de huurder, het recht niet of niet ten 

 volle voldoet, de verhuurder in een boete kan vervallen. Eigenaar- 

 dig is dit vooral, omdat men van den gogol niet kan verwachten, 

 dat hij de zegelverordening kent en daardoor in staat is te contro- 

 leeren, of het wettelijk verschuldigde wel is voldaan. 



Artikel 76 alinea 2 der verordening bepaalt, dat de boete hon- 

 derd maal het te weinig betaalde recht bedraagt en ten minste vijf- 

 honderd gulden. Zulk een minimum bedrag zou voor den verhurenden 

 Inlander zeker niet gering zijn, doch gelukkig blijkt de wetgever het 

 bezwaar tegen zulke hooge boeten reeds ingezien te hebben. Bij be- 

 sluit van den Gouverneur-Generaal van 27 October 1921 No. 1 is 

 namelijk een nieuw Artikel 117 ingevoegd, luidende: 



,,De in deze verordening gestelde geldboeten zijn als maxima 

 aan te merken. De minima van het Wetboek van Strafrecht zijn op 

 die geldboeten toepasselijk". 



Alle bedragen, die in de zegelverordening als minimumboeten 

 vermeld zijn, gelden dus thans als maximumboeten, terwijl de 

 rechter nu bovendien de bevoegdheid heeft teruggekregen, de geld- 

 boete conform Artikel 30 ahnea 1 van het Wetboek van Strafrecht 

 voor Ned.-Indië zoo noodig te bepalen op 25 cent. 



Eindelijk zij er nog op gewezen, dat krachtens artikel 75 geen 

 zegelrecht verschuldigd is voor het voor ieder der partijen bestemde 

 afschrift van of uittreksel uit liet grondhuurcontract ; hiervoor kan 

 men dus de gedrukte formulieren blijven gebruiken. 



Door deze ordonnantie wordt wederom een nieuwe druk op de 

 Suikerindustrieelen en op de ]3ibitkweekers gelegd ; het zegelrecht 

 op de grondhuurcontracten zal vele ondernemingen op eenige dui- 

 zenden guldens per jaar komen te staan. 



Voor de met het verlijden der contracten belaste ambtenaren 

 beteekent de ordonnantie een groote last; de contracten zijn dik- 

 wijls aan veel verandering onderhevig, alvorens zij definitief goedge- 

 keurd worden, en blijkens Artikel 123 kunnen onnoodig gebruikte of 

 verkladde zegels niet weer ingewisseld worden. Het werk zal dus 

 nog bedachtzamer en nog langzamer moeten geschieden dan tot nu 

 toe reeds het geval was, zoodat een zeer belangrijk deel der geïnde 

 zegelgelden weer uitgegeven zal moeten worden aan meerdere amb- 

 telijke salarissen. 



Hieronder volgt de volledige text van hoofdstuk X der zegel- 

 verordening 1921, Artikel 74—77. 



