ei 
— 36 — 
Onder „ontijdig afsterven” van een pepertuin heeft men te verstaan het 
te gronde gaan vóór het 15de levensjaar. Het ziektebeeld vertoont meestal 
een langzamen achteruitgang waarbij de stand van den tuin steeds ijler 
wordt. Een enkele maal treedt plotseling een groote achteruitgang op door 
bijzondere omstandigheden (droogte, zware dracht). 
Het ontijdig afsterven kan niet verklaard worden door de werking van 
dierlijke of plantaardige parasieten (aaltjes, schimmels, boorders in dadap). 
De oorzaak schuilt in den cultuurtoestand der pepertuinen. 
Van de dadapziekten zijn alleen de stamboorders (Batocera) en de 
topboorders (Terastia) plaatselijk van beteekenis. Ter bestrijding van de 
eerste moeten alle aantastingen gezocht en uitgesneden, tegen de tweede 
is vermoedelijk het geregeld kaal snoeien (inkappen) van de dadap zooals 
thans reeds somtijds geschiedt afdoende, mits het snoeisel verbrand wordt. 
V. Het ontijdig afsterven komt alleen voor in het Westelijk en Zuidelijk 
deel van de Lampongs, waar goede pepergronden meer en meer schaarsch 
worden. Vooral in plaatselijk dicht bevolkte streken zooals Kalianda en de 
Wai Lima worden thans de meeste pepertuinen aangelegd op minder goede 
of reeds vroeger afgeboerde gronden. Bij Tandjong Karang en in de Wai 
Lima wordt het gebrek aan grond vooral veroorzaakt door de uitgestrekte 
erfpachtsperceelen die in de Wai Lima streek over een lengte van 32 K. M. 
slechts een 1—3 K.M. breede strook voor een bevolking van 20 kampongs 
beschikbaar lieten, terwijl de Lampongsche pepercultuur wat de behoefte 
aan grond betreft te vergelijken is met de Delische tabakscultuur. 
De pepercultuur van Chineezen en Bankaneezen op Banka (zie Meded. 
19) bewijst, dat ook op gronden, waar pepertuinen regelmatig voor het 10de 
jaar afsterven, schitterende pepertuinen mogelijk zijn en meer dan 20 jaar 
in productie kunnen blijven, zoo aan grondbewerking, bemesting en andere 
maatregelen de noodige zorg besteed wordt. 
Ook in Britsch-Indië is men tot de conclusie gekomen, dat de peper- 
cultuur daar, waar geen maagdelijke gronden meer beschikbaar zijn, alleen 
in stand kan blijven zoo de cultuurmethode belangrijk verbeterd wordt, 
inzonderheid door bemesting. 
In Bijlage V wordt uiteengezet hoe de proeven moeten worden opgezet, die 
den weg moeten wijzen ter verbetering van de cultuurmethode der Lampongers. 
VL. In de bijlagen 1 tot IV zijn nog eenige gegevens neergelegd, die 
niet direct betrekking hebben op de pepercultuur in de Lampongs. 
In Bijlage 1 zijn de resultaten van het onderzoek van eenige grond- 
monsters van goede en slechte pepertuinen van Banka, de Lampongs en 
Midden-Java uitvoerig medegedeeld. Sprekende resultaten werden niet ver- 
kregen, zoodat onder voorbehoud de volgende conclusie werd getrokken : 
Een groot verschil tusschen den bovengrond en den ondergrond, zoo dat de 
