Witte wor= 
telschim= 
mel. 
Hymeno- 
chaete. 
Djamoer 
oepas. 
Instervings- 
ziekte. 
Sprink- 
hanen. 
En 
Op de andere ondernemingen trad de stamkanker wel op, doch bleef 
als regel tot slechts enkele boomen beperkt. 
Hoewel deze ziekte op alle ondernemingen van het bedrijf voorkwam, 
bleef zij met uitzondering van de onderneming Kalitelo, overal tot enkele op 
zich zelfstaande boomen beperkt. 
Op Kalitelo trad zij echter in verschillende tuinen vrij hevig op, in 
hoofdzaak in tuinen, aangelegd op terreinen, waarop vroeger wildhout voor- 
kwam. Vooral de stronken van den „Bendo”’-boom (Artocarpus elastica) bleken 
bronnen voor infectie te zijn. Besloten werd dan ook, alle wildhoutstronken 
in deze tuinen te rooien. 
In tuinen op oude, zuivere djatibosch-gronden kwam de ziekte practisch 
niet voor. 
Op de onderneming Soebah kwamen nog meerdere wortelschimmel- 
gevallen voor in heveaculturen van 2 jaar oud, aangelegd op oude 
gicusontginningen. 
Bij het tijdig ontdekken der ziekte en goede behandeling konden bijna 
alle boomen worden gered. Om verspreiding tegen te gaan, werden steeds 
om dê aangetaste boomen gooten gelegd van 2” diepte. 
Van Hymenochaeie kwamen in het afgeloopen jaar geene rapporten 
binnen. 
Deze ziekte trad op alle ondernemingen op. In hevige mate echter 
alleen op de ondernemingen Merboeh en Kroempoet; waarschijnlijk is dit 
aan het Zeer vochtige klimaat op die ondernemingen toe te schrijven. Het 
hevigst trad de djamoer oepas weer op in de dichte, nog niet uitgedunde 
tuinen. 
Praktisch gesproken konden alle boomen door tijdig ontdekken en 
behandelen worden gered. 
Deze trad overal verspreid, doch nergens in hevige mate op. 
Voorzoover bekend gingen hieraan slechts enkele boomen, en dan in 
jonge aanplanten (1 —2 jaar) verloren. De bestrijdingswijze beperkte zich 
tot het opruimen en ’t verbranden van de aangetaste takken. 
Deze traden in de eerste maanden van het jaar wederom op alle 
ondernemingen in vrij hevige mate op; het sterkst op de Midden-Java 
ondernemingen. Op de ondernemingen Tretes, Kaliwringin en Soebah 
werden, vooral langs de randen der aangrenzende djatibosschen, de jonge 
aanplanten over vrij groote oppervlakten geheel kaalgevreten. 
Verscheiden boompjes gingen hieraan te gronde, vooral daar, waar zij, 
nadat zich reeds weer nieuw blad had gevormd, ten tweede male werden 
kaal gevreten. 
Het gevolg ervan is, dat de aangetaste culturen in dezen Westmoesson 
zwaar zullen moeten worden ingeboet, terwijl waar boomen van 2 à 3 jaar 
