HOOF DIST Vikan 
HET ZIEKTEBEELD. 
RACIBORSKI en RUTGERS hebben beide goede beschrijvingen gegeven 
van de lyerziekte, waarmee de ziekte in het algemeen wel te herkennen is. 
Eene uitvoerige beschrijving met teekeningen der verschillende typen, onder 
welke de ziekte kan optreden, schijnt echter niet overbodig. Het komt nl. 
dikwijls voor, dat ziekte-verschijnselen, die eenigszins op omolyer lijken 
maar door andere oorzaken zijn teweeg gebracht, voor omolyer gehouden 
worden. Dit is bv. het geval met een strepenziekte der maisbladeren, die 
door een Helminthosporium-soort veroorzaakt wordt; verder ook met de zoo 
algemeene „mais-chlorose”, die glanzend witte strepen teweegbrengt. 
Twee typen werden onder de zieke planten door RUTGERS onderscheiden. 
Zij zijn hieronder uitvoerig beschreven als „eerste” en „tweede type”. 
Bovendien echter zou ik nog een „derde type” willen onderscheiden. 
Zoodoende worden niet alleen de verschillende aspecten van de 
omolyerziekte in goed gekenmerkte groepen onderscheiden, doch zooals later 
aangetoond zal worden, komen aldus ook de verscheidene wijzen van 
infectie tot uitdrukking. 
Eerste type. (plaat 1.) 
De planten blijven klein; de groei is traag. In vergelijking met 
gezonde planten hebben de aangetaste aanzienlijk smallere bladeren. De 
afstand tusschen de bladeren is ook abnormaal klein en hun stand stijver. 
De meeste bladeren hebben een geelwitte of geelgroene kleur aangenomen. 
De allereerste bladeren echter, nl. het eerste blad, niet zelden ook het 
tweede, het derde en soms het vierde, blijven in het algemeen van de 
ziekte verschoond. Dat alle bladeren zonder uitzondering ziek worden, 
gebeurt zeer zelden. Aan een week of drie oude of oudere planten ver- 
toonen wel dikwijls alle bladeren de aantasting, maar dan zijn de oudste . 
ervan —die misschien gezond waren —reeds afgestorven. Zooals gezegd is 
de kleur der zieke bladeren geelwit of geelgroen. De geelgroene bladeren 
vertoonen meestal een groen- en geel-gevlekt bijna mozaikachtig uiterlijk, 
terwijl de geelwitte meer effen zijn van kleur. Op de gele velden en 
veldjes van beide kanten van het blad is een wit dons zichtbaar, een soort 
