SRE 
„meeldauw”, die blijkt te bestaan uit de conidiën en conidiëndragers van 
de schimmel; deze treedt altijd rijkelijker op aan de benedenzijde van het blad. 
Een typisch voorbeeld van de ontwikkeling van dit ziektebeeld levert 
het volgend geval. De eerste verschijnselen van de ziekte begonnen zich al 
te vertoonen toen de jonge maisplant slechts drie bladeren ontplooid had. De 
leeftijd van de plant was 12 dagen. Het eerste blad vertoonde geen spoor 
van een aantasting, van het tweede blad was de helft reeds duidelijk geel 
verkleurd, het volgende blad was geheel geel. Twee weken daarna had de 
zieke plant het tot zeven bladeren gebracht, waarvan zes ziek waren. Nog 
drie weken na de laatste waarneming lag de plant op den grond omgevallen. 
De overblijfselen van de drie eerste bladeren waren nog te zien, terwijl 
acht bladeren leefden. 
Vaak vertoonen planten van dit type in het veld als eindstadium der 
ziekte het verschijnsel dat zij omvallen. Doch niet altijd. Is nl. de aantasting 
zoo zwaar, dat de groei zeer vroeg tot stilstand wordt gebracht en de plant 
dus heel klein blijft, dan verloopt het afstervingsproces op die manier, dat 
blad na blad afsterft en verdroogt, terwijl de doode plant staande blijft. 
Of een omvallen al of niet zal gebeuren, hangt dus gedeeltelijk van de 
zwaarte der plant af: hoe grooter, dus zwaarder, de zieke plant is, des te 
gemakkelijker en relatief vroeger treedt het omvallen in. 
Zoowel RAciBoRskI als RUTGERS zijn van meening, dat dit verschijnsel 
te wijten is aan het optreden van een rotting in den voet van de plant. 
RACIBoRsKI schrijft hieromtrent: „Nachdem einige weisse Blätter gebildet 
sind, fällt die Pflanze plötzlich um. Der noch nicht ausgewachsene Stengel 
ist schon verfault, und die Pflanze ist infolgedessen tot”. En RUTGERS: 
„Dergelijke planten beginnen geruimen tijd voor het rijpen der gezonde 
planten aan den voet te rotten, waardoor zij omvallen en afsterven”. 
Verscheidene waarnemingen spreken echter tegen de opvatting dat de 
oorzaak der Iyer-ziekte (zooals wij later zullen zien een Sclerospora-soort), 
ook de onmiddellijke oorzaak zou zijn van het omvallen. Ten eerste is mij geen 
geval bekend geworden, waar een Sclerospora — en hetzelfde kan ook gezegd 
worden van Peronospora—het wegrotten van een plant of een gedeelte 
ervan zou hebben veroorzaakt. Wel staan echter verschillende soorten van 
het geslacht Pythium als zoodanig bekend en er bestaat ook in ons geval 
alle reden om de oorzaak van het wegro'ten in een secundaire infectie van 
een Pythium te zoeken. Dit vermoeden wordt bevestigd door een mededeeling 
van RUTGERS, die zegt, dat in het veld ofschoon zelden „in jonge door de 
ziekte gedoode planten oösporen aangetroffen, een enkele keer echter in groot 
aantal” (RuTGERS bl. 11). Zooals later zal worden uiteengezet, zijn deze 
sporen inderdaad Pythium-sporen en niet sporen van Sclerospora. 
Ten tweede is het grootste percentage van omgevallen zieke planten 
