je 
niet aan den voet verrot. Ofschoon op den grond liggend, zijn ze meestal 
niet dood en kunnen nog gedurende vrij geruimen tijd blijven groeien, hoe- 
wel langzaam. Het gebeurt zelfs af en toe, dat dergelijke door de ziekte 
zwaar geteisterde planten het tot een armzalig kolfje kunnen brengen, dat 
kiembare zaden draagt. 
Een vergelijking van het wortelsysteem van zieke planten met dat van 
gezonde planten van denzelfden leeftijd geeft de oorzaak van het omvallen. 
Een gezonde, krachtige maisplant vormt, zooals bekend, op eenigen afstand 
boven de oppervlakte van den grond één tot vier verdiepingen van wortels, 
die scheef naar beneden in den grond groeien en hoofdzakelijk tot het 
steunen van de plant dienen. Is nu echter de schimmel, die de Iyerziekte 
veroorzaakt (Sclerospord) in den voet aanwezig, wat bij dit type van ziekte 
in het algemeen het geval is, dan worden geene steun-wortels gevormd of, 
worden zij wèl gevormd, dan bereiken zij niet den grond of te laat om 
hun functie te vervullen (zie fig 1). Het omvallen wordt tevens vergemakke- 
lijkt door de verzwakking der mechanische elementen in den stengel van 
zieke planten, waardoor deze weinig weerstand biedt. Het omvallen is 
dus een gevolg van algemeene zwakte wegens belemmering door de 
schimmel van de normale functies der planten en is niet het resultaat van 
een rottingsproces aan de stambasis. 
Tweede type. (plaat IL.) 
Zieke planten van dit type vertoonen eerst op lateren leeftijd ziekte- 
verschijnselen. Aan de jonge plant is uitwendig niets te bespeuren. De 
eerste 10 tot 15 bladeren zijn volkomen normaal van kleur en afmeting; 
stengel en wortelstelsel onderscheiden zich in niets van nog niet aan- 
getaste. Wanneer dan de plant 3 à 5 cM. hoog is geworden, dus een leeftijd 
van 3 tot 5 weken heeft bereikt, wordt aan de basis van de halverwege 
ontplooide bladeren een gele verkleuring zichtbaar. Van af dit oogenblik 
vertoonen alle volgende bladeren de ziekte. Deze kan zoo optreden, dat 
zich op de basis der bladscheeden slechts een tot twee smallere of breedere 
witte strepen vertoonen, of ook zulke strepen strekken zich over de geheele 
lengte der bladschijf uit; dit herhaalt zich dan meestal op alle volgende 
bladeren, ook op de topbladeren. leder nieuw blad is gewoonlijk in 
nog hoogere mate dan het voorgaande ziek, d. w. z. ieder nieuw blad 
vertoont weer grootere geelwitte velden. De topbladeren zijn meestal geheel 
geel verkleurd; in andere gevallen vertoonen daarentegen alle bladeren de 
ziekte. in ongeveer gelijke mate. De teekeningen (plaat Ill, fig 1-3) geven 
verschillende wijzen weer, waarop de verkleurde plekken over het blad 
verspreid zijn. Het valt dadelijk op, hoe scherp de zieke deelen door de 
