NS 
grootere bladnerven worden begrensd. Hier en daar vindt men echter een 
uitbreiding in de breedte, totdat deze weer op haar beurt door een andere 
nerf tegengehouden wordt. Zeldzaam zijn echter min of meer ronde ver- 
kleuringen. Op de verkleurde strepen verschijnen de conidiën en conidiën- 
dragers, die voor het oog als „meeldauw” zichtbaar worden. 
Ondanks de aantasting blijven de afmetingen van bladeren en stengel 
vrijwel normaal. 
De ontwikkeling der mannelijke pluim schijnt, naar het uiterlijk te oor- 
deelen, bij dit type heel weinig of in het geheel niet gehinderd te worden. 
De ontwikkeling der stuifmeelkorrels ondervindt echter een nadeeligen 
invloed: een groot gedeelte der stuifmeelbuizen is volkomen voos. De ont- 
wikkeling der kolven wordt wel benadeeld; de vermelding van RUTGERS 
dat „een enkele maal ook een kleine armzalige kolf ontstaat” is echter al 
te pessimistisch en het is lang niet zeldzaam, dat planten van dit ziekte- 
type één of meer kolven tot rijpheid brengen, die een flink aantal kiemkrach- 
tige zaden dragen (zie plaat VI). 
Voorbeelden van zieke planten van het tweede type, welke kolven met 
normale korrels leverden, zal men vinden in het hoofdstuk over de versprei- 
ding der omolyer (bijl. C.). 
Derde type. (plaat IV.) 
Veel minder in het oog vallend zijn de ziekteverschijnselen, die onder 
dit type samengebracht worden. 
De verkleuring blijft hier meestal beperkt tot een zeer smalle, door de 
bladnerven scherp begrensde streep. Meerdere strepen tegelijk kunnen op 
eenzelfde blad voorkomen, maar een anastomose tusschen twee werd niet 
vaak waargenomen (plaat V). 
De kleur dezer strepen is licht of donkerbruin en nimmer zoo geac- 
centueerd als in de twee andere typen gewoonlijk het geval is. De reeds 
genoemde „meeldauw”, gevormd door conidiëndragers en conidiën, wordt 
hier slechts schaars gevormd, zoodat het witte poeder, dat bij de beide 
vorige typen voorkomt, hier in ’t algemeen ontbreekt; men vindt het vrij 
zeldzaam in het veld en dan gewoonlijk slechts op strepen, die nog niet 
de donkerbruine kleur hebben aangenomen. 
Kenmerkend is verder, dat de strepen hunne grootste lengte-afmetingen 
bereiken en talrijker voorkomen op de basale, dus oudere bladeren; bij 
de later gevormde bladeren worden de strepen meer en meer korter en 
schaarscher. De schematische figuur (plaat IV) illustreert het regelmatige 
afnemen der strepen in lengte en aantal. 
Het komt ook voor, dat er op de heele plaat slechts een of twee 
