Leen 
Dringt het mycelium reeds vroeg het eitje binnen, dan groeit dit niet 
meer uit en wordt dus volkomen steriliteit veroorzaakt. 
Op lateren leeftijd echter, als het embryo en het endosperm reeds een 
zekere ontwikkeling hebben doorgemaakt, doet, naar het schijnt, het bin- 
nendringen van het mycelium niet zooveel kwaad; er worden dan althans 
geen opvallende ziekteverschijnselen waargenomen in de geïnfecteerde weef- 
sels. Men vindt het mycelium bij de ontwikkelde, geïnfecteerde zaden zoo- 
wel in de integumenten als in het centrale gedeelte van het endosperm en 
ook dikwijls rondom het embryo. 
Dat alle jonge zaden van een zwaar aangetaste kolf ook mycelium zou- 
den bevatten, lijkt mij niet waarschijnlijk; bij het onderzoek der zaden van 
een groot aantal kolven van zieke planten gelukte het mij nl. wel het 
mycelium aan te treffen in een groot aantal der zaden, doch niet in alle. 
Conidiëndragers en conidiën. 
„De fungus vormt zeer rijkelijk conidiën op de buitenzijde der pas 
aangetaste bladeren. Deze sporen, die de bladeren als „meeldauw”’ bedek- 
ken, verschijnen in groote massa's tegelijk, maar hebben een zeer korten 
levensduur, zoodat ze op oudere reeds langer ziek zijnde bladeren niet 
meer worden aangetroffen” zegt RUTGERS op bl. 8 — 9. Dit verschijnsel staat 
echter geenszins in verband met hun levensduur maar met hun eigenschap 
gemakkelijk af te vallen wanneer zij rijp zijn geworden. 
De conidiëndragers treden alleen of bij meerdere tegelijk uit de huid- 
mondjes te voorschijn. Zij zijn beneden onvertakt en bij den top min of 
meer dichotoom vertakt, welke takken ieder weer in eenige fleschvormige 
sterigmen overgaan. De conidiën komen daardoor alle ongeveer in één 
vlak (bijna een deel van een boloppervlak) te liggen. 
„De conidiën worden alle vrijwel tegelijk aangelegd, rijpen ook vrijwel 
tegelijk.” „De grootte der conidiën, die bolrond zijn, is tamelijk variabel.” 
„Nimmer werden ovale conidiën waargenomen, hoewel herhaaldelijk spe- 
ciaal daarnaar gezocht werd; ook alle kiemende conidiën waren volkomen 
rond.” „Onverandelijk kiemden de conidiën met een of meer kiembuizen. 
Zwermsporen werden nooit waargenomen.” (RUTGERS bl. 9.) 
Deze beschrijving en tevens de teekeningen van RUTGERS op plaat VI, 
fig. 3 en 4 geven zeer juist het uiterlijk weer van jonge conidiëndragers 
en conidiën. Bij toenemende rijpheid en ouderdom treden de volgende 
karakteristieke veranderingen op (zie fig. 1 en 2 plaat VII). De tot nu 
toe fleschvorige sterigmen zijn conisch geworden, met breede basis; van den 
„hals der flesch is niets meer te zien. Twee sterigmen vormen met 
elkaar altijd een kleine hoek en zijn volgens mijn waarnemingen nooit min 
