SN 
of meer naar elkaar toe gebogen. Wat den conidiëndrager betreft, deze 
is beneden ongeveer 3 maal zoo smal als boven, vlak onder de eerste 
vertakking. lets beneden zijn midden is hij door één of twee dikke dwars- 
wanden van het overige myceel afgescheiden; deze wanden treden meestal 
reeds vroeg op. 
Nog jonge conidiën zijn, zooals gezegd, bolrond, maar zij gaan, ouder 
wordend, langzamerhand eene meer ovalen vorm aannemen. Af en toe 
worden echter conidiën aangetroffen, die bijna rond zijn gebleven. De 
plaats van aanhechting aan de sterigmen is altijd duidelijk te zien als een 
kleine spitse verhevenheid (zie fig. 3, plaat VII). Evenmin als RUTGERS 
heb ik conidiën met een papille gevonden. 
Dat de conidiën inderdaad meestal ovaal zijn, blijkt uit mijn metingen 
van conidiën, aangetroffen op zieke planten, afkomstig uit verschillende 
streken van Java, en omvattende alle typen van de ziekte. Daar ze alle 
dezelfde cijfers leveren, kan ik me hier beperken tot vermelding van de 
volgende cijfers van materiaal uit Buitenzorg. 
Lengte en breedte van conidiën in mikron: 
25 X 20 DIEN 4 2E 
25 X 19 2 AT Ok ee 
23 X 17 24 X 16 23 X 18 
25 X 19 24 X 16.5 22 X 16 
25 X 18.5 25 X 19 25 X 18.5 
ADL Tie ie MASIS 24 X 16 
24 X 20 23 X 18 
De gevondene grootste lengte is hier dus 25, de geringste 19, voor 
de breedte zijn de cijfers respectievelijk 20 en 15; terwijl RUTGERS vond 
een diameter van 15 — 25 mikron met 20 mikron als gemiddelde. 
De lengte van den conidiëndrager wisselt tusschen 190 en 280 mikron, 
hetgeen vrij goed met het resultaat van RUTGER’s meting van circa 300 
mikron overeenstemt. 
Duursporen (Chlamydosporen en Oösporen). 
Er ontwikkelen zich in het myceel, dat binnen in het blad of den 
stam van de plant groeit, geen duursporen, noch ongeslachtlijke chlamydo- 
