ee 
sporen noch geslachtelijk gevormde oösporen. Ofschoon ik honderden en 
nog eens honderden van zieke planten heb nagezocht slechts met het doel 
dergelijke reproductieve organen te vinden, ben ik tot nog toe niet erin 
geslaagd. Zooals bekend, berichten echter RACIBORSKI en RUTGERS het 
voorkomen van duursporen in het weefsel van lyer-zieke maisplanten. 
De zg. duursporen of oösporen, die RACIBORSKI in rottende bladscheeden 
en in jonge stengeltoppen, vooral in de jonge mannelijke pluim meende 
te hebben ontdekt, zijn volgens BUTLER en RUTGERS rustsporen van een 
Protozoo, waarschijnlijk een Paramoecium-soort. Zelf heb ik dergelijke 
sporen in vele gevallen waargenomen, ook in oude, niet zieke planten, die 
in water tot rotten waren gebracht. Het is dus bewezen, dat zij in geen 
genetische connectie met de omolyerschimmel staan. 
RUTGERS maakt melding van tweeërlei duursporen door hem in rottende 
Iyerzieke maisplanten gevonden. Van deze sporen geeft hij een beschrij- 
ving, die ik hier in beknopten vorm laat volgen. 
„De eerste soort van duursporen onderscheidt zich van gewone 
conidiën alleen door het bezit van een dikkeren wand. Zij worden bijna 
zonder uitzondering in alle planten gevormd bij de boven beschreven be- 
handeling, d.w.z. wanneer men ze gedurende een week of twee in een 
bekerglas met water onder een klok laat rotten. „Dikwijls blijken dan heele 
stukken van de bladscheeden bij microscopisch onderzoek vol te zitten 
met deze sporen.” 
„De gemiddelde diameter dezer inwendig, alleenstaand gevormde sporen, 
die we chlamydosporen kunnen noemen, is 20 mikron, dus dezelfde als bij 
de uitwendig, aan conidiëndragers gevormde conidiën. 
„Waar telkens weer met groote zekerheid kon geconstateerd worden, 
dat deze sporen aan myceeldraden vastzaten, is verwisseling met rustende 
protozoën uitgesloten. Deze kwamen in de preparaten ook voortdurend voor”. 
„Naast deze. . . . sporen werden ook echter oösporen waargenomen, 
in dezelfde rotte planten, waar de chlamydosporen werden aangetroffen”. 
„De oögoniën en antheridiën worden aangelegd aan takken van een- 
zelfden draad”. „Het oögoon.bezit blijvend een dunnen wand, waaraan 
altijd een zeer kort steeltje de plaats aanduidt, waar de aanhechting aan 
den draad geweest is. De volkomen bolronde oöspore ligt los binnen het 
oögonium. De diameter van het oögonium bedraagt 20-24 mikron, gemid- 
deld 22 mikron, de diameter van de oösporen 14-18 mikron, gemiddeld 16 
mikron. In rijpen toestand bezit de oöspore een dikken wand” (RUTGERS 
bl. 10). 
Wat de vragen betreft, in welke deelen van de plant en in welk 
stadium der ziekte deze sporen door RUTGERS zijn waargenomen, hierover 
vindt men in zijn publicatie op bl. 9 het volgende vermeld, „Zoowel in 
