NT 2. 
de Baryanum Hesse (BUTLER 1913a en FIScHER 1892) en P. palmivorum Butler 
(BUTLER 1910). In dit geval is de overeenkomst in bouw en inhoud der 
chlamydosporen-met die van de twee bovengenoemde Pythium-soorten wel 
sprekend. Soortgelijke duursporen zijn niet bekend geworden bij de talrijke 
tot nu toe onderzochte Peronospora- en Sclerospora-soorten. 
Ook niet de boven beschrevenen oösporen kunnen als fructificatie 
van de lyerschimmel doorgaan en wel om de volgende redenen. 
De omolyer-schimmel moet òf eene Peronospora-soort zijn — volgens 
RUTGERS — òf eene Sclerospora — volgens BUTLER en schrijver dezes. 
De oösporen bij het geslacht Peronospora bezitten meestal een min of 
meer duidelijk gesculpteerden wand; de door RuTGERS „geteekende zijn 
daarentegen volkomen glad. Voor Peronospora-oösporen met een gladde 
oppervlakte zijn zij verder te klein, gemiddeld slechts 16 mikron, terwijl de 
kleinste dezer echte Peronospora-oösporen, het epispoor niet medegeteld, 
bv. bij Peronospora candida Fuckel c:a 20 mikron en bij P. violacea Berke- 
ley 22—24 mikron meten (FisCHER 1892). 
De dunne oögoon-membraan, welk heel los de rijpe oöspore omgeeft, 
maakt het verder zonder meer duidelijk dat we hier niet te doen hebben 
met oösporen van een Sclerospora-soort. Het beslissende kenmerk voor die 
sporen blijft nl. altijd de dikke bruin gekleurde oögoonwand, die met de 
dikwandige oöspore samengegroeid is. 
Het staat voor mij dus vast, dat de door RUTGERS beschrevenen duur- 
sporen, zoowel chlamydosporen als oösporen, geen vruchtvormen kunnen 
zijn van een Peronospora of een Sclerospora. Uit alles blijkt, dat de ken- 
merken der oösporen en chlamydosporen duidelijk wijzen op een rang- 
schikking onder het geslacht Pythium, Tot welke soort ervan heb nog niet 
getracht na te gaan. 
Door een infectieproef heb ik nu getracht verdere zekerheid te krijgen, 
dat de boven behandelde duursporen geen integreerend deel vormen in 
den normalen ontwikkelingsgang van den omolijer-fungus. 
In deze proef werd eerst met de door RUTGERS toegepaste methode 
infectiemateriaal van duursporen verzameld. Een tiental jonge, zwaar zieke 
maisplanten kwamen gedurende 10 dagen in een met water gevulden bak 
te staan, die met een klok bedekt was; na afloop van dien tijd waren er 
massa’s van chlamydosporen en enkele oösporen te vinden. Dit materiaal 
werd dan gebruikt om er een groot aantal jonge, zwakke maar niet lyer- 
zieke maisplanten mee te besmetten. Bij het besmetten werd afschrapsel 
van de rottende stammen en bladscheeden, met water gemengd, in vrij 
groote hoeveelheid gebracht op de stambasis van de proefplanten, welke 
sedert twee weken in een groote schaal op eenige velletjes filtreerpapier 
groeiden. Vóór het besmetten werden eenige planten uitde schaal genomen 
