MOOED SP Uk 
DE LEVENSWIJZE VAN DE SCHIMMEL. 
8 1. De kieming der conidiën. 
Over de kieming der conidiën kan ik kort zijn. Zij kiemen evenals 
vele der andere Sclerospora-soorten, met één tot drie kiembuizen. Even- 
min als RUuTGERS heb ik zwermsporen gezien. 
In een waterdruppeltje gebracht, beginnen de conidiën in korten tijd 
te kiemen, mits zij niet verdroogd zijn. Onder het microscoop is het ge- 
makkelijk de kiemingsgeschiedenis te volgen. Na een verblijf van een half 
tot twee uur in den waterdruppel ziet men een kleine glanzende verheffing 
van de conidiënmembraan ontstaan, die snel in hoogte toeneemt; dit is het 
begin van het ontstaan van het kiembuisje. De groei ervan is zoo snel, dat het 
na 15 minuten dezelfde lengte als de conidië bereikt heeft. In dit tempo 
gaat de groei door, totdat de voedselvoorraad der conidië uitgeput is. In 
kiemproeven heb ik kiembuizen gemeten, die bijna 200 mikron lang waren. 
Ook op zieke maisbladeren in het veld heb ik zeer vaak kiemende 
conidiën en soms in groot aantal waargenomen. De kiembuisjes worden 
hier, naar het schijnt, niet zoo lang; de condities zijn blijkbaar niet zoo 
gunstig als in het laboratorium. Maar de eischen, die de conidiën aan 
vochtigheid stellen, zijn toch heel bescheiden. In de Vorstenlanden heb 
ik gedurende den drogen tijd —er was in drie weken geen regen gevallen — 
gezien, dat de ochtenddauw toereikend was om een kieming der conidiën 
op groote schaal tot stand te brengen. De hoeveelheid water, het z.g. 
infectiedruppeltje, noodig voor de ontkieming, is dus buitengewoon klein, 
en het zal wel zeer zeldzaam voorkomen, dat de droogte zoo sterk is, dat 
een kieming volkomen ís uitgesloten. Aan den anderen kant wordt natuur- 
lijk door rijkelijke vochtigheid het aantal conidiën, die in gunstige kiemings- 
condities komen, vergroot. 
- 
S 2. De wijze, waarop het mycelium in het blad dringt. 
Wanneer nu een conidië op een maisblad komt en de voorwaarden voor 
