de kieming zijn gunstig, dan wordt, zooals boven reeds beschreven is, een 
kiembuisje gevormd. Het kiembuisje zet zijn groei voort, totdat het een huid- 
mondje bereikt. Dan houdt de rechte groei op en de jonge schimmeldraad 
dringt het huidmondje binnen. In sommige gevallen is het duidelijk te zien, 
hoe de kiembuisjes vlak voorbij een huidmondje groeien. Al zijn dus de 
huidmondjes de eenige plaatsen, waar de kiembuis het blad binnen- 
dringt, een bepaalde affiniteit voor de huidmondjes zou ik toch niet aan 
het kiembuisje der Sclerospora-conidiën durven toekennen. De kans, een 
huidmondje toevallig te vinden, is echter op het jonge maisblad zeer groot, 
daar er op ieder mM? van de bovenzij van het blad ongeveer 180 liggen, 
op den onderkant is het aantal nog iets grooter nl. ongeveer 240. 
Ik ben nog niet in staat geweest door proeven uit te maken, of de 
kiembuizen ook gesloten huidmondjes binnen kunnen dringen. Maar uit 
analogie met andere gevallen lijkt het mij niet waarschijnlijk. Zooals 
bekend, worden de bewegingen der huidmondjes door verschillende factoren 
beinvloed, zooals leeftijd der plant, vochtigheidsgraad van de lucht enz. Zoo 
zullen ook indirect de factoren, die reguleerend werken op de huidmondjes, van 
invloed zijn op het al of niet slagen van een conidiën-infectie, Een onder- 
zoek over de relaties tusschen huidmond-regulatie en vatbaarheid zal 
zeker veel kunnen bijdragen tot het verkrijgen van tot een dieper inzicht 
in het omolyerprobleem. Dit onderzoek moet echter tot later uitgesteld 
worden. 
S 3. De duur van het infectievermogen der conidiën. 
Een zaak van groote beteekenis in de levensgeschiedenis van onze 
Sclerospora is de levensduur der conidiën, daar de omolyer-schimmel, zooals 
wij boven hebben gezien, op verspreiding door conidiën aangewezen schijnt 
te zijn. 
Alle vroegere schrijvers echter, die zich over de biologie der 
Sclerospora-soorten uitlaten, schenen eenstemmig van meening te zijn, dat bij 
het geslacht Sclerospora de conidiën als verspreidingsorganen van zeer 
ephemeren aard beschouwd moeten worden en als zoodanig een „quan- 
titée négligeable’"' zijn. Geen enkele auteur vermeldt echter in zijn ge- 
schriften cijfers of proeven, om de geuite meening te steunen, behalve 
KuULKARNI. Deze schrijver zegt zonder meer, dat de conidiën afsterven 
(„lose their vitality”) na een uur of drie, vier. RUTGERS vindt, dat zij een 
zeer korten levensduur hebben, „zoodat ze op oudere, reeds langer ziek 
zijnde bladeren niet meer worden aangetroffen’. „Zij verliezen door indro- 
ging hun kiemvermogen, zoodat op het midden van den dag verzamelde 
sporen nooit kiemen”. 
