2 Oe 
Door waarnemingen ben ik tot het inzicht gekomen, dat de conidiën 
wel niet heel lang kunnen blijven leven, d.w.z. haar kiemvermogen niet 
lang kunnen bewaren, maar toch iets resistenter zijn dan vroeger aangenomen 
werd. 
Voor het onderzoeken van den levensduur der conidiën op zieke mais- 
bladeren in het veld ben ik op de volgende wijze te werk gegaan. 
Een ziek blad wordt uitgekozen, dat rijpe conidiën-dragers heeft gevormd. 
Het onderzoekingsmateriaal wordt dan altijd van hetzelfde punt van hetzelfde 
blad genomen om verschillen in den levensduur der conidiën, door 
verschil van leeftijd veroorzaakt, zooveel mogelijk te elimineeren. Op vaste 
uren van den dag wordt gedurende 3 tot 4 dagen een kleine hoeveelheid 
conidiëndragers en conidiën met de punt van een scherp mes voorzichtig 
afgekrabd en in een druppeltje water op een meegebracht objectglas gelegd. 
De microscopische onderzoeking gebeurt onmiddellijk daarna in het labo- 
ratorium. Een groot aantal dergelijke onderzoekingen heb ik nu in verschil- 
lende tijden van het jaar en onder wisselende weersomstandigheden gedaan. 
Ik geef hieronder alleen één ervan weer, want de resultaten zijn in de 
verschillende reeksen van proeven vrijwel gelijk gering. 
Den 4 September 1917 werd het onderzoek begonnen op een nog slechts 
half-volwassen blad. Den avond te voren was er een regenbui gevallen; 
gedurende den eersten dag van onderzoek bleef de hemel tot ongeveer 12 
uur ’s middags bewolkt; na dien tijd werd het zonnig weer, ook den vol- 
genden dag. De resultaten van het onderzoek volgen hier: 
4 September 9 u. Alle conidiën zien er frisch uit; enkele hebben op het 
blad reeds een kiembuisje gemaakt, dat hoogstens eenige mikron lang is. 
12 u. Alle conidiën zijn blijkbaar gezond; het aantal reeds gekiemde conidiën 
is iets toegenomen en sommige van de kiembuisjes hebben de lengte der 
respectieve conidiën bereikt. 
4 u. Het aantal gekiemde conidiën is nog grooter geworden, bedraagt naar 
schatting c.a. 4% der conidiën, terwijl een niet gering percentage der niet 
gekiemde conidiën al begint te verschrompelen. 
Den 5 September om 9 uur bleken c. a. 59/0 der conidiën op het blad met 
lange kiembuisjes gekiemd, zeker 200%/% waren er verdroogd. 
4 u. Het aantal gekiemde conidiën is blijkbaar niet toegenomen daar 
alle lange kiembuisjes hebben. Kiemproeven in waterdruppel in vochtige 
object-glaskamer van dit materiaal toonen aan, dat het kiemvermogen der nog 
niet op het blad ontkiemde conidiën tot nihil gereduceerd is; slechts twee 
conidiën van een duizendtal hadden korte kiembuisjes gevormd in den water- 
druppel ep het objectglas. Gecollapseerde conidiëndragers en droge conidiën 
in groot percentage te zien. 
Den 6 September 10 u. Gekiemde conidiën komen thans bijna niet meer 
voor; zij zijn blijkbaar afgevallen evenals het grootste gedeelte der nog niet 
ontkiemde conidiën, want het aantal gecollapseerde conidiëndragers is zeer 
sterk toegenomen. De overgebleven conidiën zijn niet meer kiemkrachtig. 
