me 
Wij zien dus dat de conidiën minstens een vollen dag op het blad 
niet alleen kunnen leven maar ook kiemkrachtig blijven. In vergelijking met 
conidiën van parasitische schimmels uit andere groepen is de hier gevonden 
. levensduur echter zeer gering. Conidiën in kieming kunnen blijkbaar 
meer dan dubbel zoo lang leven. Of rijpe conidiën op het blad nog langer 
hun levenskracht kunnen bewaren onder speciale condities heb ik niet 
onderzocht. 
Een verdere kwestie van belang moet hier ook beantwoord worden, 
nl. de vraag, hoe lang afgevallen conidiën op den grond haar kiem- en 
infectievermogen kunnen bewaren. Daar een onderzoek naar den duur van 
de kiemkracht mij zeer tijdroovend en tevens voor de praktijk van minder 
beteekenis leek, heb ik mij alleen bezig gehouden met de vraag naar den 
duur van het infectievermogen op of in den grond. 
Voor de proeven werden versche conidiën onder verschillende con- 
dities in den grond gebracht; de proeven werden zoo ingericht, dat na afloop 
van een bepaald tijdstip de conidiën in de gelegenheid zouden zijn het 
jonge kiemplantje te infecteeren. Op Bijlage A zijn de betreffende proeven 
in bijzonderheden vermeld. 
De resultaten van dit onderzoek laten zich als volgt samenvatten: 
De duur van het infectievermogen der conidiën gaat met zekerheid 
niet boven 5 dagen, ook niet onder bijzonder gunstige condities, en, naar 
het schijnt, is 4 dagen als maximale duur van het infectievermogen te 
beschouwen; dit cijfer wordt echter niet steeds bereikt. 
Om den invloed van uiterlijke omstandigheden zooals vochtigheid van 
de lucht, regen en zonneschijn op de duurzaamheid der conidiën nauw- 
keurig te bepalen zullen uitgebreide onderzoekingen noodig zijn. 
Dat de conidiën, ondanks haar beperkte duurzaamheid, uitsluitend in 
aanmerking komen als verspreiders der omolyerziekte zullen wij in een 
volgend hoofdstuk zien. De beteekenis van den korten levensduur voor 
de te nemen bestrijdingsmaatregelen zal in Hoofdstuk V nader worden 
uiteengezet. 
S 4. Verspreidingswijze der conidiën. 
De verspreiding der conidiën van de verschillende Peronosporeën- 
soorten vindt door de lucht en door het water plaats. Men neemt aan, dat 
de wind voor de verspreiding over grootere afstanden zorgt, terwijl het water 
meer locaal, b.v. van één orgaan naar een ander van eenzelfde plant, werkt. 
Exacte proeven zijn, zoover mij bekend, met Peronosporeën niet genomen. 
Voor een niet gering aantal andere schimmels, roestzwammen, verschillende 
paddestoelen en ascomyceten, zijn echter uit Europa en Amerika in de 
