en 
had geen geslaagde infectie kunnen bereiken met conidiën; zijn pogingen 
in die richting waren volkomen negatief uitgevallen, wat hij voor een deel 
meent te moeten wijten aan den te hoogen leeftijd van zijn proefplanten, 
jonge planten waren volgens hem misschien vatbaar geweest. 
BUTLER uit zich in zijn verhandeling over Sclerospora Maydis ook 
in denzelfden zin: „The lifehistory of the cereal downy mildews which 
all belong to the present genus, is the most obscure amongst the 
Peronosporaceae”. Wat een verspreiding der ziekte door conidiën betreft, 
twijfelt hij blijkbaar aan de mogelijkheid ervan wegens den waarschijnlijk 
korten levensduur der conidiën. Hij schijnt geen infectieproeven te 
hebben gemaakt. 
Wat nu onze Sclerospora javanica betreft, RACIBORSKI is van meening 
dat — ten minste gedeeltelijk — de mais wordt geinfecteerd door conidiën, 
die met den wind van aanplanting tot aanplanting worden meegevoerd. 
Blijkbaar is hij erin geslaagd met conidiën op jonge mais-planten een infectie 
te verkrijgen, want hij bericht in zijn meergenoemde verhandeling, dat 
„durch die Conidien inficirte junge Maispflanzen 8 — 12 Tage nach der 
Infection die ersten von Peronospora bedeckten Blätter zeigen”. Helaas geeft 
hij verder geen inlichtingen over de methodiek van zijn infectieproeven en 
ook over de manier van infectie. Zooals boven reeds is vermeld, is hij 
echter — doch ten onrechte — overtuigd, dat in de meeste gevallen de infectie 
van uit den bodem door oösporen plaats vindt. 
Wat RuTGERS' onderzoek van de omolyer betreft, de negatieve uitkom- 
sten zijner infectieproeven met conidiën en zijn waarnemingen in het veld 
hebben bij hem de overtuiging gevestigd, dat een infectie door conidiën 
in de natuur niet veel zou voorkomen. 
Ten einde nu vast te stellen, of een infectie van maisplanten door 
conidiën kon plaats vinden, werden een groot aantal infectieproeven geno- 
men; deze zijn op Bijlage B vermeld. 
Deze infectieproeven nu zijn van fundamentale beteekenis geweest 
voor het omolyer-vraagstuk. 
Ten eerste hebben zij als voornaamste resultaat opgeleverd het bewijs, 
dat een infectie door conidiën kan plaats vinden en dat door deze infectie 
de voor de lyerziekte kenmerkende symptomen van de maisplant worden 
veroorzaakt. Dat een infectie door conidiën geen sporadisch verschijnsel 
is, blijkt ook met voldoende duidelijkheid uit de aangehaalde proeven, 
die tot 25 % geslaagde infecties per proef opleverden. Wij mogen 
dus wel in de conidiën. de belangrijkste, zoo niet de eenige van belang 
zijnde vterspreidingsorganen der schimmel zien, organen dus, die de 
ziekte verspreiden, terwijl oösporen, indien ze ooit gevormd worden, 
