NO 
of myceelhoudend zaad slechts in uitzonderingsgevallen of in het geheel 
niet een rol spelen (zie hierover de twee volgende 88). 
Welke beteekenis dit feit heeft voor het vraagstuk der lyerbestrijding, wordt 
in Hoofdstuk V verder uiteengezet. f 
Ten tweede laten deze proeven toe, niet onbelangrijke conclusies te 
trekken aangaande de betrekkingen tusschen schimmel en voedsterplant. 
Zoo blijkt eruit, dat het maiskiemplantje een vrij groote vatbaarheid 
voor de ziekte vertoont, een vatbaarheid, die langzamerhand toeneemt totdat 
de maisplant een stuk of twee, drie ontplooide bladeren draagt om dan 
weer met hoogeren leeftijd te dalen. 
Planten, die ongeveer een leeftijd van drie weken hebben bereikt, zijn, 
naar het schijnt, niet meer vatbaar voor een conidiën-infectie. Over den 
invloed van het ontwikkelingsstadium der maisplant op de vatbaarheid 
zoo als die uit deze proeven blijkt, is uitvoeriger gehandeld in hoofdstuk IV. 
De incubatietijd — de tijd, die verloopt tusschen het oogenblik der 
infectie en het zichtbaar worden der ziekte — bij een infectie door coníi- 
diën kon verder door de op bijlage B vermelde proeven bepaald worden. 
De verkregen cijfers komen vrij goed overeen met die van RACIBORSKI (1897) 
(zie boven blz. 29). Vooral is dit het geval met de infecties, die plaats 
vonden op zeer jong kiemplantjes of in het bladtrechtertje van heel 
jonge plantjes. Tien tot twintig dagen is dan een normale incubatietijd, 
een tijd van vier weken kan echter ook verloopen, alvorens de ziekte te 
voorschijn komt. In het algemeen kan uit de proeven geconcludeerd wor- 
den, dat dikwijls nog vier weken na een geslaagde infectie de ziekte in 
de plant aanwezig kan zijn zonder dat uiterlijk iets ervan valt te bespeuren. 
Ten slotte duiden de meergenoemde proeven aan, hoe de verschillende 
ziekte-typen, die wij reeds in het eerste hoofdstuk hebben leeren’ kennen 
ontstaan zijn. 
Het eerste type ontstaat, wanneer de maisplant op zeer jongen leeftijd 
door de Sclerospora-conidiën geinfecteerd wordt. Een infectie van de pas 
uit het zaad te voorschijn komende kiem doet dit ziektetype ontstaan, 
evenals een aantasting van een kiemplant, die al de twee eerste bladeren 
ontplooid heeft (zie bv. de proeven 5 en 9). In beide gevallen groeit het 
myceel van de schimmel naar het groeipunt toe en doorwoekert daar nog 
embryonale bladeren, die dus, wanneer zij uitgroeien, al ziek zijn. 
Het tweede type is helaas tot nu toe niet in mijn laboratoriumproeven 
opgetreden. Het is echter waarschijnlijk, dat de infectie plaats vindt op den- 
zelfden leeftijd van de plant als bij het eerste type, of iets later, en dat 
verscheidene omstandigheden den groei van de schimmel ín de plant 
tegenwerken, waardoor het uitbreken der ziekte vertraagd wordt. 
Een ziektebeeld van het derde type is in de proeven 9 en 10 opgetreden; 
