GD -= 
dit type is ontstaan door een infectie van het bladschijfje. Het blad is 
vatbaar, zoolang het nog jong is, vooral vóórdat het nog ontplooid is. 
Bij een infectie in het trechtertje van een jonge maisplant treden 
dikwijls later regelmatige verschillen in lengte en aantal der strepen op: 
parallel met den afnemenden leeftijd der bladeren nemen de strepen in lengte en 
aantal af (zie pl. IV en V). Een dergelijk optreden der strepen kan nu met 
behulp van de resultaten der proeven op de volgende manier verklaard worden. 
De topbladeren bij de maisplant vormen, zooals gezegd, een trechter, 
waarvan bladeren van verschillenden leeftijd den bodem vormen. 
Komen de conidiën in groot aantal op de binnen-oppervlakte van den 
trechter terecht en zijn de infectievoorwaarden overigens gunstig, dan worden 
dus bladeren van verschillenden leeftijd op hetzelfde niveau geinfecteerd. 
De oudere bladeren, die aan de vorming van den trechter deelnemen, wor- 
den dus meer aan hun basis geinfecteerd. Hoe jonger een blad in den 
trechter is, hoe verder — relatief — van de toekomstige bladbasis zal natuurlijk 
de plaats van infectie liggen. Door den lengtegroei der bladeren zal 
later de afstand tusschen de plaats van infectie en het basaaldeel van het 
volwassen blad toenemen; hoe jonger een blad bij de infectie is geweest, 
des te dichter bij den top zullen de gele strepen komen te liggen. De gele 
strepen blijken later zich niet te verlengen naar de bladbasis toe; wel loopen 
de geinfecteerde strepen van het punt der oorspronkelijke aantasting tot 
den top van het blad. 
S 6. Komt infectie door duursporen voor? 
Het is een algemeene opvatting, dat de oösporen de belangrijkste 
rol bij de overbrenging der Sclerospora-ziekten van plant tot plant spelen. 
In deze richting spreken zich ook RACIBORSKI en RUTGERS uit met het oog 
„op de omolyer; BUTLER verkondigt ook dezelfde meening betreffende eene 
Sclerospora maydis in Br. Indië, ofschoon hij geen oösporen had kunnen vinden. 
Eerstgenoemde meent „aus Beobachtungen an grossen, jungen Mais- 
anpflanzungen schliessen zu müssen, dass in den meisten Fällen die Ansteckung 
der Keimlinge durch die im Boden vorhandenen Oosporen erfolgt”. 
Toch twijfelt hij er niet aan, of de ziekte wordt ook door met den wind 
meegevoerde conidiën naar nieuwe velden verspreid. Als voorbeeld eener 
infectie door oösporen, haalt hij aan de constant zware aantasting van de mais, 
die op de pas afgeoogste suikerrietvelden in Midden-Java wordt uitgeplant. 
Twee weken na het uitplanten van de mais ziet men al duizenden en 
duizenden van omolyerzieke planten. Bij den. maisoogst zouden de in de 
zieke planten gevormde oösporen in den grond blijven liggen. Na twee 
jaren worden dezelfde velden met riet beplant, daarna komt weer mais. 
De jonge maísplanten zouden dan kiemen op een bodem waar millioenen 
