Re 
van driejarige oösporen opgeborgen liggen. Nuis echter al vroeger vermeld, 
dat de lichamen, die door RACIBORSKI voor oösporen werden gehouden, 
dierlijke rustsporen zijn, dat de door RUTGERS gevondene oösporen niet 
behooren bij de omolyer-schimmel en dat ik zelf ten slotte geene oösporen 
heb kunnen ontdekken. Het is dus niet waarschijnlijk, dat de fungus oösporen 
maakt en dat de ziekte op de rietvelden te wijten is aan een infectie door 
oösporen, maar de mogelijkheid is toch niet geheel uitgesloten, al hebben 
RACIBORSKI, RUTGERS en schrijver dezes geen oösporen kunnen vinden. 
Ik heb daarom gemeend, dat ook moest worden nagegaan, of de in het 
veld te verzamelen feiten de opvatting, dat geen duursporen worden gevormd, 
bevestigen. 
Vooraf dient erop gewezen te worden, dat een infectie met in den grond 
aanwezige duursporen alleen het op bl. 7—9 beschreven „eerste type” van 
aantasting teweeg zou kunnen brengen, niet de op bl. 9—11 beschreven 
„tweede” en „derde type”. 
lmmers sporen, die in den grond aanwezig zijn, zouden het maisplantje 
alleen kunnen infecteeren gedurende den tijd, dat het kiemplantje nog onder 
den grond is, dus op zeer jeugdigen leeftijd. Zooals wij in de vorige 8 
zagen, komt dan het „eerste type” van aantasting tot stand. 
Bij het nagaan van de vraag, of de aantasting te velde wijst op de 
aanwezigheid dan wel op de afwezigheid van duursporen, behoeven wij 
dus alleen met het „eerste type” van aantasting rekening te houden en 
kunnen wij het „tweede type” en „derde type” buiten beschouwing laten. 
De vraag, die wij te beantwoorden hebben, komt dus hierop neer: 
zien wij, ingeval mais geteeld wordt op terreinen, waar tevoren omolyer- 
zieke mais gestaan heeft, het „eerste type” vaak optreden, althans vaker 
dan wanneer mais op andere terreinen wordt geteeld ? 
In de eerste plaats zij herinnerd aan de resultaten van RUTGERS’ proeven 
met mais, uitgezaaid op terreinen, waar omolyer-zieke mais gestaan had en 
waar geen grondontsmetting was toegepast. De mais vertoonde geen 
grooter percentage zieke planten dan in de vakken op terreinen waar de 
grond met verschillende chemicaliën ontsmet was. Dit resultaat bevestigt 
dus onze opvatting, dat er geen duursporen worden gevormd. 
De volgende proeven werden nog door mij zelf genomen. 
Proef 1. 
Op een stukje grond in den Cultuurtuin, waar vroeger nooit mais had 
gestaan, werd op 10 Nov. 1916 mais uitgeplant. In het geheel werden 3162 
planten verkregen, van welke bij de telling op 23 December 1916 er 208 
lyerziek waren, dus 6,5 °/,; na dien tijd nam het aantal zieke planten niet 
