on BD 
meer toe. Gezonde en zieke planten bleven op het veldje staan tot ongeveer 
twee weken nadat de kolven al geoogst waren. 
Op 10 Februari 1917 werd zeer ondiep gepatjoeld en op 20 Februari 
werd weer uitgeplant. Den 20 Maart was nog geen enkel ziektegeval waar 
te nemen. Bij de telling op 3 April werden op een totaal van 2184 186 zieke 
planten geteld, van welke geen enkele het “„eerste type” van aantasting 
vertoonde (185 gevallen van het „derde” en één van het „tweede type”). 
Vervolgens werd weder op het terrein direct na den oogst ondiep 
gepatjold en maïs geplant. Ditmaal deed zich geen enkel geval van omo-lyer 
voor. 
Nadat deze derde oogst was afgeoogst werd ten vierde male maïs 
geplant, wederom na ondiep patjollen. Wederom deed zich toen geen enkel 
ziektegeval voor. 
Dit verloop wijst in alle opzichten op het ontbreken van duursporen 
in den grond. 
Proef 2. 
Deze proef werd in Lawang genomen met medewerking van den 
Landbouwleeraar te Malang. 
Als proef-perceelen werden gebruikt twee dicht bij elkaar gelegen stukjes 
grond a en b van resp. 200 M? en 100 M?. Het stukje a van 200 M? was 
te voren met mais beplant geweest, die zwaar van omolijer had geleden; 
het stukje b was met rijst beplant geweest. Het zaad was van Poedjon 
(4000 voet hoog) betrokken. 
Op 26 Februari werd uitgeplant op beide vakken. Den 15 Maart waren 
enkele zieke planten te vinden. Een maand later was op veld a geen enkele 
zieke plant van het „eerste type” (slechts 10 van het „tweede” en 25 van 
het „derde type”). Het proefveldje b vertoonde evenmin gevallen van het 
„eerste” type, maar 8 planten van het „tweede” en 13 van het „derde’’ type. 
Ook de resultaten dezer proef wijzen erop, dat geen duursporen in den 
grond achterblijven. 
Ten slotte moet nog gewezen worden op een bewering, die men in de 
Vorstenlanden vaak hoort en die wel eens gebruikt wordt om de opvatting 
te staven, dat er duursporen in den grond zouden voorkomen. Men hoort 
nl. vaak beweren, dat de aard van de voorvrucht van invloed zou zijn op 
het optreden van de omolijer en dat mais, geplant na suikerriet, meer zou te 
lijden hebben van de omolyer dan mais geplant na een andere vóórvrucht, 
Uit hetgeen ik heb kunnen waarnemen, wordt mais, geplant na suiker- 
riet, in ’t algemeen niet sterker aangetast dan terzelfder tijd geplante*mais 
na een andere vóórvrucht (ik hoop deze bewering later nog met getallen 
