rh 
Als contrôle werden op denzelfden dag 50 zaden van Batoe-mais uitgeplant. 
De verwachting, dat de bijzonder ongunstige groeivoorwaarden voor 
de mais aan de in het zaad aanwezige schimmel gelegenheid zouden geven 
infectie tot stand te brengen door den groei van de mais sterk te ver- 
zwakken, is niet vervuld; wel was de stand van het maisgewas bijzonder 
zwak. Den 7 Maart 1917, dus twee maanden na het uitzaaien, had de mais 
nergens een hoogte van 0.5 M. kunnen bereiken maar omolyer kon niet 
geconstateerd worden. 
Alvorens deze negatieve resultaten nog vaststonden, werd er een proef- 
veld aangelegd om op de vraag te antwoorden, of er gevaar voor besmet- 
ting bestaat door zaad van een lyerzieken aanplant te gebruiken ? 
Proef 3. 
Van den landbouwleeraar in Djokja werden voor deze proef eenige 
kleine monsters ontvangen. Nr. 1 kwam van een volkomen gezonden aan- 
plant, Nr. 2 en 3 van een zieken aanplant. Op een stukje grond, dat 
vroeger nooit met mais was beplant geweest, werden ongeveer 200 
zaden van ieder nummer uitgeplant; de perceeltjes werden a, b en c 
genoemd. 
Het optreden der ziekte liet in deze proef vrij lang op zich wachten; 
den 2 Jan. 1917 was er nog geen zieke plant te vinden. Den 16 Jan. kon- 
den echter eenige ziektegevallen geconstateerd worden, en welop perceel a 
twee zieke planten, op perceel b 10 en op perceel c geen. De zieke 
planten vertoonden slechts het zoogenaamde „derde type”. Door deze proef 
wordt weder bevestigd, dat de ziekte niet door het zaad wordt over- 
gebracht. 
Proef 4. 
Door de onderzoekingen van APPEL en RiEHM over den stuifbrand bij 
tarwe is gebleken dat de hoeveelheid water, die door den kiemenden tarwe- 
korrel opgenomen wordt en daarmee ook ter beschikking van het in den 
korrel vegeteerende schimmelmyceel gesteld wordt, van zeer groote betee- 
kenis is voor het hervatten der Ivensprocessen van het myceel en het 
infecteeren van het kiemplantje. Een hoeveelheid, die niet een zekere 
minimumgrens bereikt, wekt de schimmel slechts heel langzaam tot leven, 
waardoor het in vele gevallen niet de overhand krijgt over de jonge kiem. 
In het laboratorium heb ik nu door potproeven geprobeerd uit te 
maken, of misschien ook bij de zaden, waarin het omolyer myceel voorkomt, 
de waterverzorging gedurende den eersten kiemtijd van beslissenden invloed 
zou kunnen zijn op het al dan niet ontstaan der ziekte uit zaad van geinfec- 
teerde planten. 
