Enten 
5—8 voldoende bescheid. Het lijkt mij heel waarschijnlijk, dat er geen 
verschillen van beteekertis zullen bestaan, wat de vatbaarheid betreft, tus- 
schen hypocotyle en overige deelen van het jonge 1 à 2 cM. lange kiemplantje. 
De geheele kiem is met vrij talrijke huidmondjes voorzien, die, gelijk 
wij in Hoofdstuk Ill S 2 gezien hebben, de portes d'entrée vormen voor 
een conidiëninfectie. Het daaronder liggend weefsel zal zeker nog geen 
weerstand bieden tegen het indringend kiembuisje der conidië. Met den 
tijd vermindert — te oordeelen naar mijn proeven (zie No. 11 — 17) 
— de vatbaarheid van het hypocotyl, wat trouwens ook heel goed over- 
eenkomt met zijn spoedig beginnende anatomische differentiatie. Bij de 
verspreiding der ziekte in het veld speelt echter de vatbaarheid van het 
hypocotyl internodium geen rol; in alle normale gevallen blijft immers 
dit orgaan altijd in den grond en dus wel meestal buiten bereik van de 
conidiën. 
Is de jonge kiem, in ’t algemeen gesproken, in zijn geheel vrij vatbaar, 
de vatbaarheid neemt, naar het mij schijnt, toe na het ontplooien der eerste 
bladeren. Het percentage zieke planten in de proeven 5 —8 blijft meestal 
iets lager dan b.v. in mijn proeven 2,9 en 10, waar de geinfecteerde plantjes 
òf bezig waren de twee bladeren te ontplooien òf reeds de twee bladeren 
bijna volkomen ontwikkeld vertoonden. De bladlooze bladscheede, die het 
kiemplantje omgeeft, bezit een betrekkelijk kleiner aantal huidmondjes dan 
de gewone groene bladeren, wat natuurlijk op het slagen der infecties van 
grooten invloed kan zijn. Het weefsel der jonge bladeren en vooral der 
juist in aanleg zijnde bladeren is verder heel wat zachter en daarmee 
wellicht geschikter voor den groei van het mycelium. 
Uit de proeven 9 en 10 blijkt het, dat de jonge nog niet ontplooide 
bladeren gemakkelijker door de conidiën geinfecteerd worden dan de twee 
eerste reeds ontplooide bladeren. In proef 10 zijn er acht gevallen van 
infectie, die tot een blad beperkt blijft, tegen achttien, die een ziektebeeld 
van het eerste type veroorzaakten. Met andere woorden: de jonge nog niet 
ontplooide bladeren bieden een veel geringeren weerstand tegen een infectie 
dan oudere. Het ziektebeeld van een blad, nl. de ligging der gele, ge- 
infecteerde bladgedeelten ten opzichte van de groene, niet geinfecteerde, 
toont trouwens dikwijls aan, dat hoe ouder het blad bij de infectie is 
geweest des te kleiner is de door de schimmel in beslag genomen en 
verkleurde oppervlakte en des te meer blijven de verkleurde gedeelten 
tot de bladbasis beperkt. 
Daarentegen blijken planten, die een leeftijd van ongeveer drie weken 
of meer hebben bereikt, niet meer vatbaar voor de ziekte te zijn, tenminste 
naar mijn infectieproeven te oordeelen. Waarnemingen op het veld spreken 
ook voor de juistheid van deze opvatting. p 
