es pen 
soorten mogelijk was, de Madoera-mais werd echter ook aangetast. De 
proefnemingen schenen er op te wijzen, dat de locale soort niet in dezelfde 
hooge mate vatbaar was als de geimporteerde. Zoo was bv. in één proef 
het aantal ziektegevallen in de gele Menado-mais dubbel zoo groot als in 
de „Vorstenlandsche” mais. Deze proeven moeten nog herhaald worden. 
S 3. Vatbaarheid van andere gewassen. 
De veroorzaker van omolyer komt, naar het schijnt, alleen voor op mais 
en het kruisingspreduct tusschen mais en teosinte, terwijl de teosinte zelf 
niet vatbaar schijnt te zijn. 
Nu is het een vraag, die met het oog op de bestrijding van groote 
beteekenis is, of deze Sclerospora-soort niet op andere met mais verwante 
gewassen voorkomt. Een dergelijke mogelijkheid is niet zonder meer uit te 
sluiten, vooral niet als men het gedrag van andere ook op mais parasiteerende 
soorten in het oog houdt. 
Sclerospora graminicola, die vooral in Italië en Noord- Amenia voorkomt, 
tast een twintigtal verscheidene grassoorten aan, waaronder ook mais. Het- 
zelfde is het geval met Scl. macrospora. De pas ontdekte Sclerospora 
Sacchari schijnt, volgens MiyvAke, behalve suikerriet ook mais en nog een 
grassoort aan te tasten. 
Dat de Javaansche Sclerospora ook op suikerriet zou voorkomen, is 
onwaarschijnlijk, gezien de groote nauwkeurigheid, waarmee de rietziekten op 
Java bekend en bestudeerd zijn. Alle mijn waarnemingen en proeven in die 
richting zijn dan ook zonder succes gebleven. Ook op teosinte, Panicum en 
alang-alang schijnt de omolyerschimmel niet voor te komen; ik heb tenminste 
tot nu toe volkomen tevergeefs hiernaar gezocht. Ook RACIBORSKI is indertijd 
tot een negatief resultaat gekomen. 
De omo-lyer schimmel is dus tot nu toe alleen bekend als parasiet van 
mais en de bastaard tusschen mais en teosinte. 
