FNOKON DES IUI KV E 
BESTRIJDING. 
Met de conclusie, dat de conidiën de eenige verspreiders van de lyer- 
ziekte zijn, is het vraagstuk der bestrijding in een geheel andere phase 
gekomen dan zij vóór dien was, toen infectie door in den grond achtergebleven 
oösporen zeer waarschijnlijk werd geacht. Het vraagstuk der bestrijding 
is zeker ook thans moeilijk op te lossen maar toch zijn de vooruitzichten 
tot slagen grooter. Want zoo lang de meening nog heerschte, dat het zwaarte- 
punt der lyerbestrijding in een vernietiging der oösporen in den grond 
moest liggen, scheen de kans op het vinden eener bestrijding in het groot 
uiterst moeilijk en misschien slechts locaal uitvoerbaar. Thans schijnt het mij 
wel is waar slechts mogelijk iets te bereiken door een bestrijding, die plaats 
vindt over een groot gebied, immers wij weten, dat de conidiën vrij groote 
afstanden kunnen afleggen en dus telkens weer gevaar voor besmetting 
van buiten af bestaat, doch wegens den korten duur van haar kiem- 
vermogen schijnt zulk een bestrijding niet onmogelijk. 
Hieronder zal thans in het kort worden uiteengezet, langs welke wegen 
naar een bestrijding wordt gezocht. 
De bestrijdingsproeven tegen de lyerziekte zijn nog niet ver over een 
oriënteerend stadium gevorderd. Hieronder zullen in het kort worden uit- 
eengezet de reeds verkregen resultaten en de lijnen, waarlangs het toekomstig 
werk zich zal bewegen. 
Bij de bestrijding van den omo-lyer ligt het voor de hand eerst de 
waarde van directe bestrijdingsmethoden na te gaan. Van deze kunnen in 
aanmerking komen: 
1) vernietiging van zieke planten en 
2) bespuiting met fungiciden. 
De vernietiging van zieke planten om daardoor de verspreiding van 
conidiën te verhinderen kan alleen dan van beteekenis zijn, indien er mee 
