KR ect ht 
a 
PET MW 
Sr 
Ee pee 
(over de 60 ®%/), om de kosten yan bespuiting te rechtvaardigen. Nu is het 
heel goed denkbaar, dat een bespuiting, met kleinere tusschenpoozen en 
gedurende een langere tiĳdsruimte voorgenomen, wel gunstige resultaten 
zou opleveren; de kosten zouden echter proportioneel stijgen. Het resultaat 
dezer proef bevestigt de ervaringen van RuTGERS, dat bespuiten met Bor- 
deauxsche pap geen noemenswaardige uitwerking heeft. 
Met andere fungiciden zijn geen proeven genomen. 
Blijkt dus een directe bestrijding van de Iyerziekte niet groote kansen 
op succes te hebben, wij kunnen mi. meer verwachten van een indirecte. 
Bj het zoeken naar indirecte bestrijdingsmaatregelen tegen de lyer- 
ziekte doet zich vanzelf de vraag voor, of niet door eene of andere ver- 
betering of eenvoudige wijziging in de cultuurwijze van de mais deze ziekte 
tegengegaan zou kunnen. In het Hoofdstuk over de vatbaarheid hebben wij 
echter gevonden, dat door verbeteringen in de.cultuurmethoden, door grond- 
bewerking, bemesting enz. geen resultaat van beteekenis te bereiken was, 
want zijn de condities voor een infectie overigens gunstig, dan worden ook 
krachtige planten aangetast in groot aantal. 
Daarentegen laat het zich denken, dat eene of andere manier gevonden 
zou kunnen worden, waardoor de jonge nog vatbare maisplanten tegen de 
conidiën te beschutten zouden zijn, waardoor dus de conidiën verhinderd 
worden op de maisplant te vallen. Nu is het mij dikwijls opgevallen, hoe 
in een gemengde aanplanting van mais en katjang kedelee de mais een 
heel wat kleiner percentage ziektegevallen vertoonde dan in zuivere mais- 
plantingen. De vermindering van het aantal ziekten in dergelijke aan- 
plantingen kan m.i. alleen daarop berusten, dat een gedeelte der aan- 
gewaaide Sclerospora-conidiën door de kedeleeplanten waren opgevangen. 
De kedelee wordt inderdaad een dag of tien vóór de mais uitgezaaid en 
vormt dus een min of meer samenhangende beschutting over de opkomende 
mais. Ik heb proefnemingen in deze richting gedaan, die helaas wegens 
het niet optreden der ziekte resultaatloos zijn gebleven. Deze proeven zullen 
echter voortgezet worden met verschillende katjangsoorten als „catch crop”. 
Het kan natuurlijk nooit worden verwacht, dat op die manier een infectie 
volkomen uit te sluiten zal zijn, doch misschien is een verlaging van het 
ziektecijfer bereikbaar. 
Een van de meer belangrijke uitkomsten van dit onderzoek schijnt mij 
de vaststelling van den maximalen duur van het infectievermogen der 
conidiën. Proeven hebben, zooals wij boven op blz. 25 zagen, den maximalen 
duur ervan op 4 dagen bepaald. Dit wordt ook bevestigd door waar- 
nemingen op het veld, die aantoonen, dat mais, die onmiddellijk na een 
zieken aanplant op hetzelfde terrein wordt uitgeplant, niet in hoogere mate 
