Dien 
verspreiders te moeten zien, doch het is gebleken, dat eventueel aanwezige 
oösporen of myceelhoudend zaad in het geheel niet of slechts in uitzonde- 
ringsgevallen een rol spelen. 
Veld- en laboratoriumproeven hebben deze laatste veronderstellingen met 
voldoende zekerheid bewezen. 
Voor de praktijk zijn hieruit de volgende conclusies te trekken: 
a. het lyergevaar wordt niet vergroot door op gronden te planten, 
waar tevoren lyerzieke mais gestaan heeft, 
b. de omolyer wordt niet verspreid door gebruik van zaad-materiaal 
uit aanplantingen, waarin de ziekte is opgetreden. 
6. De incubatietijd (tijd verloopende tusschen de infectie en het zicht- 
baar worden der eerste uitwendige ziekteverschijnselen) duurt gewoonlijk 
tien tot twintig dagen; een maand is echter geen uitzondering. 
7. De vatbaarheid der maisplant voor een infectie is op het stadium 
van kiemplant vrij groot, neemt langzamerhand toe totdat drie à vier bladeren 
zijn gevormd en daalt dan weer; planten, die drie weken of meer oud zijn, 
zijn blijkbaar niet meer vatbaar. De invloed van verschillende cultuur- 
voorwaarden op de vatbaarheid, zooals grondbewerking, plantwijdte, aantal 
zaden per plantgat, bemesting, werd getracht door proeven na te gaan; de 
tot nu toe verkregen resultaten laten echter geen conclusies toe. 
8. Het erkennen der conidiën als eenige verspreiders van de lyerziekte 
en de uitkomsten van de studie hunner biologie hebben nieuwe gezichts- 
punten voor de bestrijding geopend. Van directe bestrijdingsmiddelen, w.o. 
vernietiging van zieke planten en bespuiting met fungiciden, werden reeds 
dadelijk geen resultaten van beteekenis verwacht en werden ook niet verkregen. 
Meer schijnt te verwachten van een indirecte bestrijding, gebaseerd op de 
afwezigheid van duursporen en op den korten duur van het infectie-vermogen 
der conidiën. Als eerste punt op het werkprogramma staat thans een proef, 
waarbij gezorgd wordt, dat in een bepaalde streek gedurende een zekeren 
tijd geen mais te velde staat. 
