BIJLAGE A. 
Proeven betreffende den duur van het infectie- 
vermogen der conidiën in of op den grond. 
Proef 1. 
In een groote glasschaal werden 30 maiskorrels uitgelegd, die een 
kiem van ongeveer 1 c.M. lengte gevormd hadden. De kiemende zaden 
werden den 15 Jan. 1917 met een laag van aarde bedekt, waarbij er 
speciaal op werd gelet, dat de laag aarde boven de zaden minstens een 
diepte van 1 c.M. had. Op de aarde werden vervolgens een groot aantal 
conidiën-dragende stukjes zieke maisbladeren geplaatst. Daaroverheen kwam 
vochtig filtreerpapier. 20 Contrôleplanten van denzelfden leeftijd werden op 
dezelfde manier behandeld, met aarde bedekt enz., doch hierbij werden geen 
conidiën op den grond gelegd. 
Den 16 Jan. werden die stukjes maisbladeren ’s morgens vroeg weg- 
genomen. Mikroskopisch kon ik constateeren dat op alle bladstukjes een 
groot aantal conidiën reeds lange kiembuisjes gevormd hadden. De kiem- 
plantjes waren nog niet zichtbaar boven de oppervlakte van de aarde. 
Den 17 Januari waren de toppen der kiemplantjes boven den grond 
zichtbaar. 
Deze proef werd den 20 Februari wegens het niet optreden der ziekte 
afgeschreven. 
In dit geval werd dus, gesteld, dat conidiën in aanraking kwamen met 
de kiemplantjes, de duur van het infectievermogen niet eens twee dagen 
bewaard. 
Proef 2. 
In een grooten pot, die met matig vochtige aarde gevuld was, werden 
den 7 Februari 1917 Sclerospora-conidiën op de oppervlakte van de aarde 
in groote hoeveelheden uitgelegd. Onmiddellijk daarna werd alles met een 
dunne laag aarde bedekt. 
Den 9 Februari plantte ik c.a. 1'/, c.M. diep 18 maiszaden uit; zij 
waren nog niet gekiemd maar zouden vrij zeker den volgenden dag 
kiemen. 
Den 11 Februari waren de kiemplantjes juist aan de oppervlakte zichtbaar, 
