bb 
Den 3 Maart was er nog geen resultaat te zien. Eerst bij een inspectie 
op den 20 Maart werden er twee planten gevonden, die de omolyerschimmel 
op de drie jongste bladeren vertoonden. Een der zieke planten had vier, 
de andere vijf gezonde bladeren. 
In het vervolg van de proef kwamen er geen verdere ziektegevallen 
voor. Neemt men aan, dat twee dagen noodig zullen zijn voor de ontkieming 
der korrels en den groei tot aan de conidiënlaag, dan schijnt de proef 
aan te toonen, dat het infectievermogen der conidiën na 4 dagen nog niet 
is verloren gegaan. 
Proef 83 en 4. 
Daar proef 2 scheen aan te toonen, dat conidiën het infectievermogen 
in vochtige aarde, ten minste voor eenige dagen, konden bewaren, werd 
die proef door de proeven 3 en 4 herhaald. Proef 3 werd den 10 Mei 1917 
in Klaten, proef 4 den 17 Juni te Buitenzorg genomen. Beide zijn nauw- 
keurige copieën van No. 2 met die afwijking echter, dat in Nr. 3 en 4 
vijftien contrôleplanten werden gebruikt; door een vergissing was proef 2 
zonder contrôle-planten op touw gezet. 
Proef 3 werd den 27 Juni afgesloten, proef 4 eveneens den 6 Augustus , 
daar tot dien tijd geen geval van lijerziekte was voorgekomen. 
Deze proeven brachten geen bevestiging van het resultaat, in proef 2 
verkregen. De conclusie is gerechtvaardigd, dat bij deze proef de conidiën 
reeds binnen de 4 dagen hun infectievermogen verloren hebben. 
Proef 5. 
20 Groote potten, met vochtige aarde gevuld, werden den 12 Mei 1917 
van een groote hoeveelheid conidiën voorzien. Om een laag van conidiën 
te verkrijgen werden zieke maisbladen, met versche conidiëndragers bezet, 
over de potten afgeschrapt; elke pot kreeg conidiën van 5 verschillende 
bladeren. Dinsdag (12 Mei) werd niet begoten en in het vervolg alleen 
om de drie dagen; altijd heel weinig. Als contrôle dienden 10 potten van 
dezelfde grootte die op dezelfde dagen begoten en beplant werden. Alle 
potten stonden gedurende den duur van de proef tegen direct zonlicht 
beschermd. 
Den 18 Mei, dus 6 dagen na het opbrengen der conidiën, werden in 5 
proefpotten en 2 contrôlepotten per pot twintig gekiemde maiszaden, die 
een 2 c.M. langen krommen kiem hadden gevormd, met den kiem tegen 
den grond uitgelegd. Voorproeven hadden getoond, dat de verdere 
groei van de maisplant daardoor heel weinig belemmerd wordt. De 
