te 
1) dat een infectie van maisplanten door conidiën inderdaad mogelijk is, 
2) dat de incubatietijd 12 dagen of langer kan duren. 
3) dat waarschijnlijk de leeftijd van de plant van invloed is op het 
al of niet slagen eener conidiëninfectie. 
De twee positief uitgevallen infectie-proeven (proef 1 en proef 2) hebben 
dus een bevestiging opgeleverd van de waarnemingen van RACIBORSKIL, in 
zoover deze reeds de mogelijkheid eener infectie en eener verspreiding der 
lyerziekte door conidiën aannam en hebben het feit vastgesteld dat de 
conidiën van Sclerospora javanica jonge maisplanten vermogen te infecteeren 
en een ziektebeeld teweegbrengen (het zoogenaamde „eerste type”), dat 
ook reeds in het veld was waargenomen. 
Teneinde nu nader georiënteerd te worden over de wijze, waarop de 
infectie kan plaats vinden en den incubatietijd, werden nog een aantal 
infectieproeven genomen, die hieronder nader worden beschreven. 
Alvorens wij overgaan tot de beschrijving dezer proeven mogen hier 
de voornaamste punten van de methodiek der proefneming worden mee- 
gedeeld. De hier beschreven methodiek werd overal toegepast indien niet 
anders vermeld wordt. 
De infecties gebeurden als regel in het laboratorium en altijd ’s morgens 
vroeg op plantmateriaal, dat voordat de infectie plaats had, als het kon 
voor besmetting van buiten beschermd was geweest. Het gebruikt zaad 
werd in de waterleiding gewasschen om eventueel aanhechtende conidiën 
te verwijderen. 
Het infectiemateriaal werd meestal zoo verkregen, dat de dag vóór de 
infectieproef een stuk of tien zieke jonge maisplantjes in een met water 
gevuld bekerglas onder een glasstolp gezet werden; op die manier ver- 
toonde altijd een aantal der bladeren den volgenden dag versche conidiën, 
die dan gebruikt konden worden voor de infectieproef. Meestal werden 
zij voorzichtig met een mes van het blad afgeschrapt en met hulp van een 
fijn penseel op de plant overgebracht. In de laatste proeven (proeven 8 en 
volgende) gebruikte ik een andere methode om de conidiën van het zieke 
blad te verwijderen, daar bij de vorige methode niet gecontroleerd kon 
worden, of de conidiën ook op andere plekjes dan de gewenschte terecht 
kwamen. Daarom werd bij de latere proeven het zieke blad heel langzaam ineen 
petrischaaltje met water ingedompeld, de conidiën raken dan van de conidiën- 
dragers los en blijven op de oppervlakte van het water drijven, waar zij 
vrij gemakkelijk te zien en op te vangen zijn; met een penseeltje werd er dan 
een kleine hoeveelheid van genomen en op de te inficeeren plant geplaatst. 
Na de infectie werden de planten in bamboemandjes of gewone potten 
uitgeplant onder groote glasstolpen in. het laboratorium of onder groote 
kisten met glazen wanden in een kweekhuisje vlak bij het laboratorium. 
