ED ee 
SOROKIN vindt men 3 slechts zeldzaam. Op een teekening, die SELBY ervan 
geeft, blijken zij echter van boven rond te zijn; deze teekening heb ik als 
fig. 6 op bl. 8 gereproduceerd. De jonge asci, die ik te zien kreeg in het 
materiaal van Tjinjiroean, waren echter slank en toegespitst. De acht sporen 
zijn, volgens STEVENS, langwerpig ellipsoidisch, vaak iets naar een kant 
gebogen en door drie dwarswanden in vier cellen gedeeld. De afmetingen 
ook volgens STEVENS, zijn 18 — 24 mikron in de lengte en 4—5 mikron, 
in de breedte. 
Zooals boven vermeld, heb ik in de peritheciën slechts onrijpe sporen- 
zakken gevonden, zelfs bij een zoo laat ziektestadium als fig. 3 op plaat 1 
vertoont. Alle zaadkorrels waren hier reeds uitgevallen, de aarspil was 
gedeeltelijk naakt, de meeste kafjes zagen er uit als waren zij met een schaar 
afgeknipt. De ontwikkeling van de sporenzakken zal dus vermoedelijk op 
den grond zich verder voortzetten. Van de kieming der ascosporen en van 
een eventueele infectie door de ascosporen schijnt niets bekend te zijn. 
Waarschijnlijk is het echter, dat bij de kieming der ascosporen, die op 
den grond gevallen zijn, een mycelium zich ontwikkelt, waarop òf een Fusarium- 
stadium òf een ander conidiën-stadium ontstaat. SELBY en MANUS gelukte 
het te bewijzen, dat sporen uit het Fusaríum-stadium ook na het overwin- 
teren het vermogen hebben in de lente jonge tarwcekiemplanten aan te tasten. 
Dezelfde onderzoekers hebben ook gevonden, dat de aren door conidië- 
infectie uit de lucht gedurende den bloeitijd ziek kunnen worden. Deze 
infectie beperkt zich niet tot de van buiten zichtbare bloemdeelen maar- 
ook bet zaad wordt door het schimmelmycelium doorwoekerd. Vrij vaak wordt 
de verdere ontwikkeling van zulk geinfecteerd zaad door de aanwezigheid 
van de schimmel geheel verhinderd. In andere gevallen echter wordt de 
kieming daardoor weinig belemmerd en vertoont de jonge laan eerst op 
lateren leeftijd het resultaat van de infectie. 
De graanschurft kan dus door verschillende sporenvormen van de 
Gibberella-schimmel en op verschillende manieren tot stand gebracht worden 
en wel als volgt. 
De Fusarium-conidiën tasten de tarwebloemen aan en doen een 
schimmelweefsel ontstaan, dat de bloemen doorwoekert; hieruit kunnen 
zich weder Fusarium- of Gibberella-fructificaties ontwikkelen of ook het 
zaad blijft doorwoekerd van het mycelium zonder dat fructificaties ontstaan. 
De conidiën kunnen dadelijk gezonde bloemen infecteeren. Op den 
grond ontstaat uit de gekiemde Fusarium-conidiën en ascosporen waar- 
schijnlijk een mycelium, dat een of ander soort conidiën vormt, die op hun 
beurt kiemplanten aantasten. Het geinfecteerd zaad kan ook zieke planten 
geven, op welke langzamerhand het Fusarium-stadium zich vertoont. 
Conidiëvormend mycelium op de aarde of op jonge zieke planten levert 
