ER — 
b. De rups. 
De pas uit het ei gekomen rupsjes zijn groenachtig geel van kleur, 
met aan iedere zijde eene breede, bruine zijlijn. Ze bezitten een zeer groo- 
ten chocolade-bruinen kop, waarachter men een dun, zwart halsbandje ziet. 
Verder is het diertje 4 mM. lang, waarvan 1!/, voor den grooten kop 
moet worden gerekend, het lichaam is schaars behaard. 
De schalen der eieren worden door de daaruit gekomen rupsjes opge- 
vreten. Onmiddellijk na het uitkomen openbaart zich de neiging tot gezelligheid, 
die den rupsen gedurende hun bestaan als rups bijblijft, en de jonge rupsen 
zitten soms alle naast elkander, met de koppen naar denzelfden kant 
gericht. Reeds na twee dagen waren ze in staat de randen van klapperblad- 
slippen tot een schuilplaats bijeen te trekken door middel van sterke 
bundels spinsel. 
De volwassen rups meet van 46 tot 53 mM., doch bij het overgangs- 
stadium voor de verpopping krimpt zij aanmerkelijk in. 
De kop is ongeveer 4!'/, mM lang, van een netvormige sculptuur voorzien, 
zwart met vuilgele teekening (die soms als op de afbeelding doch ook 
vaak anders van vorm is); de kop is bijna horizontaal geplaatst, in 
tegenstelling met hetgeen men bij zooveel andere rupsen ziet, waarbij hij meestal 
ten opzichte van het lichaam een vertikalen stand inneemt. De onderzijde 
van den kop is lichtbruin, de kaken zijn donkerbruin, de onderlip en de 
„keel“ zijn geel van kleur. Het lichaam is grijsachtig groen, met donkerder 
ruggevat; achter den kop ziet men een smal, door een lichten dwarslijn 
in tweeën gedeeld zwart kraagje, dat vanaf het rechter tot het linker stigma 
loopt. Vanaf dit kraagje loopt een chocoladebruine, afgebroken zijlijn aan 
iederen kant van het lichaam, welke beide lijnen zich door een over het 
laatste segment loopenden breederen dwarsband vereenigen. De stigmata of 
ademopeningen zijn eivormig en geel van kleur; ze bevinden zich onder 
de chocoladekleurige zijlijn. 
De tweede en derde ring „dragen geen stigmata, wel ziet men in 
de bruine zijlijn van den tweeden ring een zwart plekje, doch, hoewel 
het er op gelijkt, is het niet als een werkzaam stigma te beschouwen, aan- 
gezien het met de tracheeën geen verbinding (meer) heeft. De achterrand 
van het laatste segment is lichtgeel gekleurd. De huid der rups is zeer 
dun, zoodat de tracheevertakkingen duidelijk doorschijnen, terwijl daardoor 
eveneens bij de rupsen, die later de mannetjes zullen leveren, boven aan 
den Jen achterlijfsring de parige, heldergele testes duidelijk opvallen. 
Op het oog is de volwassen rups kaal. Met een loupe gezien is de huid 
dicht met zeer korte haren bezet, waartusschen groepjes schaarschere langere 
haartjes uitsteken. De achterrand van het laatste segment is met langere 
gele haren bezet. De duur van het rupsstadium was als volgt: 
