HOOFDSTUK I. 
KORT OVERZICHT. 
Algemeene opmerkingen. 
In 1918 is, in het algemeen gesproken, niet veel schade aangericht door 
plantenziekten en insectenplagen in de cultuurgewassen. Zeer groot waren 
echter de verliezen, veroorzaakt door overstroomingen in den Westmoesson en 
door watergebrek in den buitengewoon langdurigen Oostmoesson, en wel 
voornamelijk aan de rijst, de cassave en de mais. 
De Westmoesson was niet alleen regenrijk maar ook zeer arm aan 
zonneschijn. Enkele ziekten der overjarige gewassen werden hierdoor in de 
hand gewerkt, vooral kanker bij Hevea en cacao, djamoer oepas, bladziekte 
en insterving bij Hevea. 
De langdurige droogte in den Oostmoesson deed sommige plagen in 
hevigheid toenemen, vooral schildluisplagen (b.v. bij koffie en lamtoro, ook 
bij boschcultuurgewassen) en mijtenbeschadigingen (bij cassave, bij thee, bij 
kina op de kweekbedden). 
Ten behoeve der voedselvoorziening werden vele tot nu toe onbeplante 
terreinen met voedingsgewassen beplant. Vooral op zulke terreinen werd veel 
last ondervonden van wilde zwijnen. Op verschillende plaatsen werd na den 
eersten rijstoogst het land spoediger dan anders weder plantklaar gemaakt; 
onvoldoende uitzuring van den grond en wortelrot in de Oostmoesson- La 
waren dan niet zelden het gevolg. 
Europeesche cultures. 
In de Hevea trad in den Westmoesson kanker in sterke mate op; ook in 
de cacao op sommige plaatsen; de Hevea leed bovendien van bladziekten, niet 
zelden gevolgd door insterving, en op verschillende landen ook zeer van 
djamoer oepas. 
Wat de wortelziekten der Hevea betreft, de witte wortelschimmel 
(Fomes) neemt, naarmate de aanplantingen ouder worden, in belangrijkheid 
af, terwijl de gevallen van Poria („droog rot”) en Ustulina („nat rot”) zoowel 
op Sumatra als op Java talrijker worden. 
Van grooter belang dan deze ziekten is echter voor de Hevea de „bruine 
binnenbast ziekte”, die van jaar tot jaar ernstiger en meer algemeen wordt. 
