88 



genoteerd worden, hoewel het vermoeden bij mij opkomt, dat 

 eeuwen geleden de Hindoe's tegelijk met hun godsdienst, 

 hun buffels en hun systeem van rijstbouw, de Indische 

 estrelda's in gevangen staat hebben ingevoerd, dat deze vogeltjes, 

 eenmaal ontvlucht, zich voortgeplant hebben, en dat na verloop 

 van lijden de kleine wijziging is ontstaan , die tegenwoordig de 

 javaansche Estrelda van de Indische onderscheidt. 



Het mannetje en wijfje bezitten oorspronkelijk het volgende 

 vederkleed. 



Alleen de stuit en de bovenste staartdekvederen zijn lichl- 

 granaatrood gekleurd; overigens bezitten alle bovenste bekleed- 

 selen een grauwe olijfkleur, die op de zijden van den hals en 

 op de wangen in een lichter tint overgaat. De teugels zijn 

 zwart. Kin , krop , flanken en onderste staartdekvederen isabella- 

 kleurig; borst en buik vooral naar het midden indiaansch-geel. 



Vleugels en vleugeldekvederen bistrekleurig, terwijl bovendien 

 deze laatsten, zoomede de slagpennen der 3' orde , ronde witte 

 spikkels bezitten ter grootte van een speldenknop of kleiner. 



Binnenvlakte der vleugels grijsachtig met lichtisabellakleurige 

 dekvederen. 



Staart zwartachtig, de beide uiterste paren der stuurpennen 

 eindigen in witte ronde vlekjes. 



Bek en iris karmijnrood. 



Pooten lichtvleescbkleurig, nagels lichlhoornkleurig. Eerst 

 tegen den paartijd krijgen de mannetjes een bruiloflskleed , 

 dat prachtig genoemd mag worden. 



In volkomen staat is dit als volgt. 



Kop karmijnrood, borst, flanken en mantels fraai lielder- 

 granaatrood, rugvederen olijf kleurig , doch met granaatroode 

 uiteinden. Stuit en bovenste staartdekvederen, als de kop 

 gekleurd. De vederen der onderste bekleedseleu zijn nu zwart 

 doch hebben op het voorsle en middelste gedeelte van den buik 

 terra-sienna-kleurige tinten. De grondkleur der vleugels even 

 als de staart ondergaan geen verandering, doch de witte 

 spikkels zijn nu menigvuldiger en vertoonen zich niet alleen 



