17 



(= Fomes loricatus Pers). Inderdaad vond ik in de typen-collectie van Persoon 

 exemplaren onder dezen naam, die volkomen met de mijne overeenstemmen. 

 Dienzelfden dag vonden wij te Wassenaar op abelen een aantal exemplaren, 

 waarvan er een is afgebeeld bij flg. 3. Dit zijn geheel resupinate korsten, die 

 zich hoofdzakelijk aan de onder- en zijkanten van de takken bevonden, en in 

 hun groei de holten en oneffenheden daarvan min of meer volgen. Zij hebben 

 de karakteristieke fraai-bruine kleur van de poriën, doch van hoedvorming is 

 hier niets te zien, slechts hier en daar ziet men een klein omgekruld zwart randje 

 als eene zwakke aanduiding daarvan. Het exemplaar, dat wij kort daarop op 

 eene excursie naar Santpoort en Meerenberg vonden, eveneens op een abeel, was 

 een mooi sluitstuk van deze serie (flg. 1 en tig. 2). Het is een buitengewoon 

 groot exemplaar; er zijn hoeden bij van meer dan 1 d.M. groot, terwijl de maat, 

 die men opgegeven vindt, 4—6 c.M. is (bij G. Lindau, Die höheren Pilze pag. 5.5). 

 Het toont den fraaien schelpvorra, die karakteristiek is voor goed ontwikkelde 

 exemplaren van deze soort. Blijkbaar is het een zeer oud specimen; op fig. 1, 

 die de onderzijde toont, is duidelijk te zien, hoe het reeds sterk verweerd en 

 aangetast is. Het mooie bruin der poriën is op de meeste plaatsen verbleekt 

 tot een geelachtig grijs, hier en daar lichtgroen, waarschijnlijk door kleine algjes. 

 Slechts op enkele plaatsen, b.v. op den grooten hoed links is nog de bruine kleur 

 van een levenskrachtige poriënlaag te zien. De bovenzijde, grijsachtig-zwart en 

 met een groenige algentint, vertoont zeer fraai de talrijke concentrische voren 

 en radiale barsten. Eigenaardig is, dat dit bijzonder groote exemplaar op een 

 betrekkelijk dunnen tak gegroeid is. Blijkbaar was deze vrije standplaats gunstig 

 voor zijne ontwikkeling. "Wij vonden aan den stam van dezelfden boom, die er 

 geheel mee geïnfecteerd was, nog een aantal, eveneens zeer oude exemplaren. 

 Deze zijn echter veel minder fraai ontwikkeld; de schelpvorm is minder duidelijk 

 uitgesproken, zij naderen meer de resupinate vormen. 



Dit zijn de belangrijkste vertegenwoordigers van deze soort in de standaard- 

 collectie. Bij alle vindt men op het hymenmm bruine puntige cystiden, 20 a 

 10 it lang. Bij eenige verwante Fomessoorten komen echter dergelijke cystiden 

 voor, zoodat dit kenmerk niet voldoende is om de soort te karakteriseeren. 

 Ook bij een aantal bruine Poria-soorten treft men ze aan. Ik twijfel er niet 

 aan of er zijn er hieronder, die als zeer zwak ontwikkelde vormen in de vormen- 

 reeks van Fomes conchatus behooren. (Eenige van deze bruine Poria-soorten 

 zijn ook reeds in de collectie aanwezig; ik heb ze voorloopig als afzonderlijke 

 soorten daarbij vermeld). De zaak is echter moeilijk met zekerheid uitte maken. 

 Te meer geldt dit, waar, naar het mij voorkomt, nog lang niet met zekerheid 

 uitgemaakt is, in hoeverre de met het microscoop zichtbare eigenschappen vaste 

 soortskenmerken opleveren. Ook deze toch schiinen onder den invloed van 

 verschillende omstandigheden .soms sterk te kunnen varieeren. Een voorbeeld 

 hiervan is door F. v. Höhnel en V. Litschauer gepubliceerd i). Gloeopeniophora 

 1) Beili-iige zur KeniUiiiss der Corlicieën (II) voii Prof. Dr. Fr. HOliiiel umi V. Litschauer, 

 Sitzuugsbericlile der Kais. Ak. der Wiss. C.WI Band V Heft pag. 816. 



