OVER DE SPORENKIEMING EN HET KWEEKEN 

 VAN PADDENSTOELEN. 



t> 



AAPtOM, kan ik niet precies zeggen, maar van het oogenblik af, 

 waarop ik met de studie der paddenstoelen begonnen ben, heb ik 

 geloofd dat al die verschillende vruchtlichamen kiem bare sporen 

 afwerpen, die, op den grond of elders aangeland, na korten of 

 ^^M langeren tijd ontkiemen. De eerste jaren heb ik dan ook heel wat 

 rijpe paddenstoelen, en niet de minst mooi gekleurden, de echte humus-padden- 

 stoelen naar mijn tuin gesleept om ze daar te zaaien; en in mijn verbeelding 

 zag ik daar dan ieder najaar weer een klein ,/paddenstoelparadijs" verrijzen. 

 Maar och heden, nooit is er ook maar één soort van verschenen. Erg nieuws- 

 gierig was ik daarom naar ervaringen van andere menschen op dit punt. Het 

 stuk van den heer Heimans in De Levende Natuur, afl. 7 1908, „Paddenstoelen 

 kweeken", getuigt dat deze al evenmin succes had als ik. 



Toen ik dan ook op 't „Phytopatologisch Laboratorium" in Amsterdam kwam 

 te werken in lagere zwammen en daar ook een massa litteratuur over hoogere 

 paddenstoelen tot mijne beschikking kreeg, was mijn eerste werk daar eens 

 verschillende auteurs op na te lezen. 



Ofschoon het reeds sinds 't begin der 18e eeuw, een bekende zaak was, dat 

 de paddenstoelen sporen voortbrachten, zoo is er nadien over de onfwikkeling 

 van de vruchtlichamen en de sporen vrij veel geschreven, over de kiemhaarheid 

 der sporen slechts heel weinig. Misschien was men in 't algemeen van 'tzelfde 

 geloof als ik, dat alle sporen kiembaar zouden zijn, maar daar staat weer tegen- 

 over, dat men al sinds de oudste tijden wist, hoe moeilijk het was om eetbare 

 paddenstoelen te kweeken. 



De Bary, een der groote baanbrekers van de Mycologie, zegt over de 

 kiembaarheid van de sporen der echte paddenstoelen in zijn boek „Morphologie 

 und Biologie der Pilze" (1884) o. a. : „Was die Keimung der Hymenomyceten 



