SPORENKIEMING EN HET KWEEKEN VAN PADDENSTOELEN. 



Fig. 1. Ontkiemenrip sporen van de houtzwam: 

 't fluweelpootje, CoUybia velutipes. 



speziell anbelangt, gibt es noch viele Pilzsporen von welchen noch keine 



Keimung beobachtet worden ist. Hier seien nur beispielsweise die Basidio- 



sporen der meisten Gastrorayceten, 



Phahoideen, Lycoperdeen, Hymenogas- 



treen, die Ascosporen von Tuber, 



Elaphomyces und verwandten Genera 



genannt; auch vom Agaricus campestris 



liegt zum Beispiel keine sichere Kei- 



mungsbeobachtung vor". 



Hij is echter lang de eerste niet, 



die over kiemende paddenstoelensporen 



schrijft. In 1859 geeft Hoffmann in 



een stuk getiteld ,/Ueber Pilzkeimungen" 



beschrijvingen en teekeningen van vele 



kiemende paddenstoelensporen. Zoo 



geeft hij die o.a. van een stuifzwam- 



soort die, door latere auteurs en ook door mij, niet kiemend is bevonden. Zijn 



beschrijvingen zijn heel kort en over een methode rept hij met geen v?oord. 



In 1877 verscheen van L. Eidam een stuk: „Die Keimung der Sporen und die 



Entstehung der Fruchtkörper bei den Nidularieen." Deze kreeg de sporen der 



Nidularieen kiemende en nu zou men uit den titel 

 opmaken dat hij uit die kiemende sporen zijn 

 mycelium en vruchtlichamen kreeg. Doch dan 

 vergist men zich want (in zijn tijd was de rein- 

 kultuurmethode nog niet bekend) de uit de sporen 

 verkregen kuituur verontreinigde en daarom zocht 

 hij in 't bosch maar naar jonge vruchtlichamen 

 wier ontwikkeling hij nu thuis kon vervolgen! 



Zeer belangwekkend zijn de van veel lateren 

 datum zijnde beschrijvingen van R. Falck, over 

 beide stukken „die Sporenverbreitung bei den 



Basidiomyceten und der biologische Wert der Basidie" en „Die Gultur der Oidien 



und ihre Rückführung in die höhere Fruchtform bei den Basidiomyceten". 

 Lindau zegt in het bekende systematiekboek van Engler en 



Prantler: „Natürliche Pflanzenfamilien" dat alle Ascomyceten- 



sporen kiemen. 



Dan volgen ten slotte de breede onderzoekingen van Prof. 



Oscar Brefeld die al zijn ervaringen daaromtrent heeft neergelegd 



in zijn werken: „Bot. Untersuch. über Schimmelpilze" en „Unter- 



such. aus dem gesammt Geb. der Mykologie", verscheidene dikke 



deelen vol, die, wel is waar wat heel uitvoerig, om niet te 



zeggen wat taai zijn om te lezen, maar toch zeer zeker iemand opwekken om 



Fig. 2. Kiemende sporen van Russuia 



nigricans uit reeds rottende exemplaren. 



de sporenkieming in zijn 



Fig. 3. In humus- 

 ilecoct tot een 

 kieml>laasje kie- 

 mende sporen van 

 AmaniLa niappa. 



