8 SPORENKIEMING EN HET KWEEKEN VAN PADDENSTOELEN. 



reeds zegt, een voorjaars Pholiota, die in weilanden en duinen vrij algemeen voorkomt. 

 Van de zwartsporigen, de zeer algemeen zijnde, zoo fraai kopergroene, kleverige 

 Stropharia aeruginosa. Echter niet alle exemplaren van deze paddenstoelen hebben 

 kiembare sporen, ik vond er velen bij, wier sporen de kieming weigerden. Dan 

 nog de sporen van de kleine stinkzwam: Phallus caninus. Van de Ascomyceten 

 de twee onderzochte morielje-soorten : Morchella esculenta en rimosipes die, 

 even als de 3e kiemende en minder algemeene voorjaarszwam uit de duinen, 

 Verpa digitaliformis, tot de echte humuspaddenstoelen behooren en toch reeds 

 in water tot kieming te brengen waren. De vierde kiemende Ascomyceet is 

 de, op afgevallen dennennaalden groeiende, zwarte Peziza nigrella; doch die 

 andere, in onze bosschen, weilanden enz. ieder jaar zoo sterk vertegenwoordigde 

 paddenstoelengeslachten, als Amanita's, Lepiota's, Russuia's, Tricholoma's. 

 Lactaria's, Collybia's, Hygrophori, Cantharellen, alle rosé en de meeste bruin- 

 sporigen en vele zwartsporigen, de boletussoorten, benevens alle stekel-, koraal- 

 en stuifzwammen waren, voor zoover ik ze onderzocht heb, niet tot ontkieming 

 te brengen, ook niet, wat ik reeds met enkelen geprobeerd heb, nadat de sporen 

 een rusttijd hadden doorgemaakt, wat ook Brefeld en anderen zonder succes 

 reeds gedaan hebben. 



Behalve de reeds genoemde kiemingsvloeistoffen gebruikte ik ook nog voor 

 niet kiemende humuspaddenstoelen een gesteriliseerd aftreksel van humus (bladeren 

 en aarde) en kreeg daarbij tot eenig resultaat, dat ik de sporen van Amanita 

 mappa tot een kiemblaasje kon brengen (fig. 3.) Echter deze proeven zijn nog 

 te kort genomen om er reeds een beslist oordeel over te vellen. Hetzelfde moet 

 ik zeggen van een ander onderzoek, dat ik in navolging van een ItaUaan, 

 Voglino geheeten, deed. Deze vertelt in een stuk, getiteld „Nota micologica" (1891), 

 dat hij in slakkenmagen kiemende sporen gevonden heeft van de anders niet 

 kiemende Russuia-, Lactarius- en Tricholoma-soorten. De slakkenmagen zelf heb 

 ik er nog niet op onderzocht, doch dezen zomer heb ik mij gedurende een verblijf 

 in de zoo mooie, paddenstoelen- en ook slakkenrijke Bentheimer bosschen, 

 onledig gehouden met de excrementen der paddenstoelen-etende slakken te ver- 

 zamelen en te onderzoeken. Ik vond er in: sporen van Russuia, Lactarius 

 en Boletussoorten, doch geen enkele in kiemende toestand, evenmin waren zij 

 na dus de slakkenmaag gepasseerd te zyn, tot kieming te brengen. Voglino 

 vond ook in de ingewanden van padden, kiemende sporen van Hymenomyceten. 



Ook zijn er nog proeven te nemen met een methode, die de Amerikaansche 

 Prof. B. M. Duggar in zijn aardig boekje „The principles of Mushroom 

 growing and mushroom spawnmaking," geeft, nl. om bij de voedings vloeistof 

 kleine hoeveelheden van een mineraal en wel een magnesiumphosphiet te doen. 

 Hij komt er echter mede tot 't resultaat, dat niet kiemende ook daarmee 

 niet kiemen. 



En zoo heb ik het dus met mijn onderzoekingen al niet veel verder kunnen 

 brengen dan mijn voorgangers en zou ik dus met hen tot 't besluit moeten 



