10 SPORENKIEMING EN HET KWEEKEN VAN PADDENSTOELEN. 



mogelijke proeven niet tot kieming te brengen is. Meerdere menschen hebben 

 mij echter verzekerd dat zij Cliampignons gezaaid hebben op weilanden waar 

 nog nooit Champignons waren voorgekomen en dat zij er 't jaar daarna, massa's 

 konden plukken. Ik zelf probeerde 't ook met de meeste zorg, doch zonder resultaat. 



En dan, waarom kiemt Phallus caninus nu wel, en de groote stinkzwam 

 Ph. impudicus, groeiende in dezelfde bosschen, niet. Waarom alle Tricholoma's 

 niet en dan in eens de op hout groeiende Trich. rutilans, die precies denzelfden 

 bouw en dezelfde sporen heeft als al die anderen, weer wel? Waarom, terwijl 

 de meeste houtpaddenstoelen zoo gemakkelijk tot ontkieming te brengen zijn, 

 weigeren dan andere echte dito's, zoo als o. a. de bekende „tonderzwam", de 

 Foraes-soorten en de „biefstukzwam", Fistulina hepatica, weer totaal de kieming? 



We staan hier voor vele vraagstukken, die misschien in den loop der tijden, 

 misschien ook nooit, opgelost zullen worden! 



In elk geval kan ik een ieder aanraden, die de studie der Mycologie beoefent, 

 ook dit kiemingswerk eens ter hand te nemen. Als velen 't zelfde werk doen, 

 vindt één van hen wellicht de ware methode en zeker zal niemand het verloren 

 tijd achten, want, behalve het verrassende dat er in is gelegen, als er één kiemt 

 en nog wel een humuspaddenstoel, komt daar dan nog bij de bestudeering van 

 de verschillende vormen der sporen, zóó verschillend niet slechts in de onderlinge 

 geslachten, doch zelfs bij naverwante soorten. Het kan zelfs bijdragen tot het 

 verkrijgen van een betere systematische indeeling der paddenstoelen, waar nog 

 groote behoefte aan is. Ook de verschillende manieren waarop de sporen ont- 

 kiemen, is zeer belangwekkend om na te gaan. De meesten zwellen vóór de 

 kieming dikwijls tot X ly„ op en ze kiemen meestentijds met meer dan één 

 kiembuis (fig. 1). Het eerst gevormde mycelium is weinig vertakt enz. Merkwaardig 

 is 't o. a. dat de zwartsporigen, ook enkelen der bruinsporigen, bij de ontkieming 

 eerst een kleurlooze kiemblaas vormen, die dikwijls grooter is dan de spoor 

 zelve. Uit deze kiemblaas groeit dan weer het mycelium. (fig. 4 en 5). 



De meeste Ascomycetensporen die kiemden, deden dit reeds terwijl zij zich 

 nog in de Asci bevonden, (fig. 6) 



Terwijl ik mij zóó met deze kiemproeven onledig hield, kwam bij mij de 

 begeerte boven, om het niet bij deze ,/Vochtigekamerkulturen" te laten, doch om 

 te prob3eren de kiemende soorten verder te kweeken en er z. g. n. reinkulturen 

 van te maken. 



De meesten der opgenoemde auteurs die, om de een of andere reden de 

 kieming der paddenstoelen hebben nagegaan, kweekten ze ook met minder of 

 meer gunstig gevolg. Onder hen staat Brefeld bovenaan. 



Is het al aardig om onder 't microscoop het kiemen der sporen te volgen, 

 des te belangwekkender is het om er het mycelium, van één en denzelfden padden- 

 stoel er onder te kunnen beschouwen en er de verschillende dingen aan te 

 bestudeeren. 



