12 SPORENKIEMING EN HBT KWEEKEN VAN PADDENSTOELEN. 



den hoedrand, in welken laatsten zich de meeste hierboven opgenoemde veront- 

 reinigingen bevinden en leg hem dan op een ring, gemaakt van steriele watten, 

 geplaatst boven een steriel gemaakt groot dekglas (wat ik voor de vochtige 

 kamers gebruik) of in een steriele glazen z.g.n. petrischaal. 



Na eenige uren zijn er dan reeds genoeg sporen tot uitzaaiing opgevallen. 



Deze methode berust hierop, dat de sporen van de Basidio- en Ascomyceten 

 worden geëjaculeerd of afgeworpen, terwijl het een eigenschap is van die der 

 lagere 't meest tot de Phyconiyceten behoorende zwammen, die als verontreinigin- 

 gen in de hoeden aanwezig zijn, dat ze blijven kleven en dus niet mede op de 

 glaasjes aanlanden. 



De uitzaaiing geschiedt dan verder volgens de z.g.n. „bacteriën reinkultuur 

 methode". De sporen worden daarvoor met gedistilleerd water van de glaasjes 

 afgegoten in een steriel glazen buisje en daarbij wordt dan gevoegd de z.g.n. voedings- 

 bodem, die vloeibaar gemaakt en tot op 40oC. wordt afgekoeld. Dit mengsel wordt 

 nu uitgegoten in gesteriliseerde petrischalen. 



In die gestolde massa kiemen nu de sporen en meestal na een dag of 10 is 

 het mycelium reeds duidelijk waar te nemen. 



Het mycelium van de echte paddenstoelen is over 't algemeen wit van kleur 

 en heeft de eigenschap dat het dikke vochtdruppels afscheidt, hetz.g.n. //tranen" 

 van 't mycehum, welk vocht wit, geel of bruin gekleurd kan zijn. Soms is deze 

 vochtafscheiding zóó sterk, dat het geheele mycelium er door te niet gaat. 



Voor voedingsbodem bleek pruimen- of kersensap hier nu vermengd met 

 2 o/ji agar — agar, evenals voor het kiemen 't beste medium te zijn v.n.1. voor 

 den groei van 't mycelium, ofschoon ook de meeste soorten hierop reeds hun 

 vruchtlichamen maken. De meest normale hoeden kreeg ik echter voor de ,/hout- 

 zwammen" op haar natuurlijk substraat nl. : door in een glazen kolf of doos 

 hout te steriliseeren op een laagje zand, dat vochtig kan gehouden worden en 

 't hout verhindert uit te drogen. Daarvoor bleek mij, ook alweer na allerlei 

 proeven, versch gekapt hout van iep en eschdoorn 't beste (ook linde-, wilgen- 

 en populierenhout voldeed goed). 



Daar de meeste hout-paddenstoelen tot kieming te brengen zijn, ligt het 

 voor de hand, dat de meeste door mij verkregen kuituren, die van op boomen 

 of op houtgroeiende soorten zijn. 



Mijn eerste paddenstoeltje, dat in de kuituur verscheen, was dat van Collybia 

 velutipes, «de winterzwam* of ,/het fluweelpootje", dat van September tot 

 Maart overal in ons land te vinden is op boomstammen, stronken en palen. 

 Zooals de photo (fig. 10) aangeeft, gaf deze in kolf op takken van eschdoorn 

 bijna normale vruchtlichamen en dit wel zoowat 't geheele jaar door. 



Anders gedroeg zich de kuituur van Hypholoma fasciculare, het zoo algemeen 

 in ons land voorkomende „zwavelkopje". Eerst tien maanden nadat 't mycelium 

 op hout gebracht was, kwamen er, en wel op denzelfden tijd dat ze ook buiten 

 zich vertoonden, tot 3 maal achter elkaar vrij normale vruchtUchamen voor den 



