18 



SPORENKIEMING EN HET KWEEKEN VAN PADDENSTOELEN. 



Aan 



nog bedekt het geheim van het ontstaan der vruchtlichamen en of die 

 werkelijk gevormd worden langs den z.g.n, ongeslachtelijken weg, zooals dat 

 voor de Hymenomyceten algemeen wordt aangenomen. 



De geheele ontwikkeling toch is nu te volgen, wat door mij, door gebrek aan 

 voldoenden tijd in de eersten en door goede kleuringsmiddelen in de tweede 

 plaats, nog niet geheel gedaan is. 



Wel heb ik reeds zeer vele interessante dingen aan het mycelium waargeno- 

 men. Zoo traden b.v. in vele der kuituren in 't mycelium plotseling bruin-gele 

 plekken op. In 't eerst meende ik dan, dat de kuituren verontreinigd waren 

 doch onder 't microscoop bekeken bleken 't gele, vetbevattende draden te zijn, 

 die als z.g.n. oidiën in kleine stukjes uiteenvielen (fig. l(j.) of te bestaan uit de 

 z.g.n. „nevenfructificaties" zooals conidiën, chlamydosporen enz. (fig. 17.). Juist 

 op die bruine plekken werden dan, na vrij korten tijd de echte vruchtlichamen 

 gevormd. 



Die nevenfructificaties gaven in kuituur gebracht dikwijls weer normaal 

 mycelium. 



de myceliumdraden van bijna alle houtzwammen en enkele humus 

 dito's komen zeer overvloedig groote of kleine meest kubische kristallen 

 van oxaalzure kalk voor (fig. 18) en de abnormale vruchtlichamen, 

 zooals bv. bij Polypor. bet. en Lenzites flacc. bevatten inplaats van 

 sporen, alleen van deze kristallen in het hymenium. 



Doch nu deze kweekerij beschouwd van een werkelijk praktische 

 zijde en wel: zal dit, nu nog laboratoriumwerk, ook in 't groot kunnen 

 worden voortgezet? 



Het kweeken van paddenstoelen heeft al zoovele jaren de hoofden 

 der menschen beziggehouden. 



Sinds eeuwen wordt in de verschillende landen, de laatste jaren 



ook in ons land in enkele plaatsen, de champignon, de Psalliota 



campestris met hare vele variëteiten met goed gevolg gekweekt, 



(fig. 19) doch met al die andere zoo smakelijk eetbare soorten, 



zooals o.a. de morielje en het eekhorentjesbrood, de cëpe of boletus 



is het nog maar altijd niet gelukt. Prof. Duggar heeft (beschreven in 



zijn reeds vroeger genoemd boekje) jaren lang op zeer groote schaal 



en met de meeste zorg en toewijding getracht vele smakelijk eetbare soorten 



zooals, de morielje, boletus-soorten en de inktzwam Coprinus comatus, te kweeken, 



echter, zonder eenig gevolg. 



Moer succes hebben de Japanners, die een eetbaren boompaddenstoel, Pholiota 

 aegerita geheeten, buiten op boomen kweeken en dezen geregeld ter markt brengen. 

 Het is mij nu gelukt hen dit met de eetbare „winterzwam" Ccllybia velutipes, 

 na te doen, d.w.z. dat ik die op een boomstronk gekweekt heb en er zoo nu en 

 dan een raaaltje af kan plukken, maar, met het aan de markt brengen ervan, 

 zijn we nog ver af. 



Fig. IH. 



KrisUillen Viin 



oxaalzure kulU 



op'tmyceliuiM 



van Pholiota 



squarrosa. 



