PADDENSTOELEN. 19 



Daar de heer Van Luyk dacht, dat de zwam nog wel weer aanwezig zou 

 zijn op de vindplaats, maakte ik den 14 Febr. een tocht met hem daarheen, 

 zeer verlangend deze zeldzame indigeen op haar groeiplaats te ontmoeten. Er was 

 echter geen spoor meer van haar te ontdekken. 



Zeer eigenaardig is het met den soortsnaam van dezen paddenstoel gesteld. 

 In het bewuste stuk in 't Kruidkundig Archief, noemt Oudemans haar P. coc/ifeaTO, 

 Pers. terwijl hij bij de af beelding zet: P. conchatus Fr. en P. conchatus Fr. is 

 P. flabeUiforvm Bolt in Krombholz, tab. 42, flg. 1 en 2. Ook komt men bij 't 

 determineeren in Constantin et Dufour op F. fJabeüiformis uit (als men het 

 figuur in dit boek vergelijkt met de vondst van den heer Van Luyk, ziet men 

 dezelfde afbeelding). Dan is er nog een soort: P. tondosiis Fr. waarmede hij als 

 synoniem genoemd wordt, terwijl anderen èn flabelliforrais èn torulosus weer als 

 een aparte soort opgeven. Bigeard (Flore des champignons supérieurs de France) 

 geeft als synoniem voor conchatus: èn flabelliforrais èn torulosus. Het is een 

 hopelooze verwarring, doch als ik voor de, door den heer Van Luyk gevonden 

 soort, een naam moest noemen, gaf ik dien van P. flabelliformis, terwijl de 

 soort van Prof. De Vries om haren gedecideerden lepelvorm terecht P. cochlearis heet. 



Ook belangrijk is de vondst wederom van den heer v. Luyk met den heer 

 A. C. Nonnekes uit Amsterdam, van het sierlijke zwammetje, afgebeeld in fig. 10. 

 De determinatie van dezen paddenstoel gaf nog al eenige moeilijkheden, want 

 al bracht het ding mij dadelijk op 't idee van een //Cyphella''', zoo meende ik, 

 dat dit geslacht slechts voorkwam als bekertjes, niet grooter dan eenige 

 millimeters, terwijl hier exemplaren bij zijn (op de teekening te zien) die 21/2 cM. 

 meten. Snuffelende in Fries //Hymenomycetes Europaei" kwam ik echter tot de 

 ontdekking, dat er ook nog een groote Cyphellasoort bestaat en wel C. ampla Lév. 

 Wat mij ook nog aan Cyphella deed twijfelen, was haar trilzwamachtige consis- 

 tentie en nu blijkt het dan ook weer een tusschenvorm te zijn (zooals bij de 

 zwammen dikwijls zoo duidelijk zichtbaar voorkomt), van de eene groep (hier 

 de Telephoraceën), naar de Auriculariaceën en bovendien naar de Meruliusgroep, 

 daar zij vooral opgedroogd, zeer veel op Merulius corium Fr. gelijkt. Het deed mij 

 veel genoegen deze, voor mij opvallende, gelijkenissen, in de literatuur terug te 

 vinden. Maire, in het supplement van Gonst, et Dufour, noemt haar nl.:Auricu- 

 lariopsis, en degene, die haar 't eerst beschreven heeft, nl. Léveillé in Ann. scienc. 

 nat. 1S48, p. 126, noemt daarin ook haar gelijkenis met Merulius corium. Na 

 vergelijking met de plaat van de Flora Batava 1074, was ik zeker van mijn 

 determinatie. Oudemans geeft haar op als voorkomende op afgevallen takken in 

 Amsterdam, Overveen, Bloemendaal, Scheveningen en Brummen. Deze is afkomstig 

 uit Bloemendaal en zit op een afgevallen tak van Popuius nigra. De kleur van 

 den bovenkant van het bekertje is grijswit, eenigszins korrelig (vooral bij het 

 opdrogen) en door een wit randje omzoomd. De onderkant, die gelatine-achtig 

 is, is bruin gekleurd en eenigszins met overlangsche plooien. 



Dan volgt als belangrijke vondst te noemen de reeds in D. L. N., jrg. XIX, 



