32 EEN EN ANDER OVER DE CHEMIE DER HOOGERE FUNGI. 



Gaan wij thans na, hoe de hoogere fungi de opname van dit organisch 

 voedsel nader beweriistelHgen. Zooals bekend is, is wat men gewoonlijli als 

 paddenstoel pleegt aan te duiden, slechts een onderdeel van het eigenlijke 

 schimmellichaam en wel dat deel, dat voor de sporenvorming dient, waarmede 

 een verdere verspreiding van den fungus beoogd wordt. Het deel, dat voor de 

 voeding zorg draagt, zijn de ondergrondsche, meest witte myceliumdraden, welke 

 bij microscopisch onderzoek innig door den humus, dat is het complex der in 

 ontleding verkeerende plantenresten, heengestrengeld blijken te zijn. Het micros- 

 copisch en microchemisch onderzoek leert nu echter ook, dat de cellen van het 

 mycelium omgeven zijn door een wand, welke uit een stevige, maar chemisch 

 in hooge mate onwerkzame stof bestaan. Het lijkt op het eerste gezicht 

 onbegrijpelijk, hoe deze cellen aanleiding kunnen geven tot zulke krachtige 

 scheikundige werkingen in haar omgeving en de ^aantasting kunnen te weeg 

 brengen van zoovele in water onoplosbare stoffen. 



Het is echter gebleken, dat uit de cellen van het mycelium door den 

 wand heen bepaalde stoffen naar buiten diffuudeeren. Deze stoffen nu zijn in 

 staat om verschillende samengestelde organische stoften in eenvoudigere, meest 

 gemakkelijk oplosbare producten te splitsen, welke op hun beurt weer de mycelium- 

 cellen binnendringen en daar dan als voedsel dienen, hetzij voor de vorming van 

 nieuwe cellen, hetzij om door langzame verbranding de voor het leven der cellen 

 benoodigde energie te verschaffen. 



Men heeft nu gevonden, dat deze door de cellen uitgezonden stoffen zeer merk- 

 waardige eigenschappen vertoonen. Het kwam namelijk aan het licht, dat uiterst 

 geringe hoeveelheden er van in staat waren zeer merkbare hoeveelheden van 

 andere stoffen chemisch te veranderen, zonder dat zij zelf bij deze omzettingen 

 verbruikt werden. Stoffen, die deze eigenschappen bezitten, duidt men aan als 

 katalysatoren en zijn ook in de anorganische wereld veelvuldig aangetroffen. 



De door de levende cellen gevormde katalysatoren pleegt men met den naam 

 van enzymen te bestempelen; men kan zeggen, dat iedere levende cel een groot 

 aantal dier enzymen produceert. Zij spelen in de moderne physiologie een uiterst 

 gewichtige rol bij de verklaring van verscnillende chemische omzettingen, welke 

 door de levende organismen worden bewerkstelligd. Met behulp van deze enzymen, 

 die men, zij het dan ook in onzuiveren toestand, uit de cellen kan afzonderen, 

 kan men vele van deze processen thans ook buiten de levende cel, in vitro, 

 laten verloopen. Hoewel ik op het wezen der enzymen hier niet verder kan 

 ingaan, moge nog even vermeld worden, dat het uiterst onbestendige stoffen zijn, 

 die o.m. door verwarming en door vergiften zeer gemakkelijk vernietigd worden. 

 Nog nimmer is men er in geslaagd met zekerheid een enzym in zuiveren toestand 

 af te scheiden, zoodat hunne chemische samenstelling nog volkomen in het duister 

 ligt; men kent de enzymen dan ook slechts uit de werking, die zij op bepaalde 

 stoffen uitoefenen. 



