EEN EN ANDER OVER DE CHEMIE DER HOOGERE PUNGI. 33 



Het is een gelukkige omstandigheid, dat de enzymen, welke in de onder- 

 aardsche rayceliumdraden voorkomen, veelal ook in het vruchtlichaam, in den 

 eigenlijken paddenstoel dus, worden aangetroffen. Daardoor toch zijn zij veel toe- 

 gankelijker voor het onderzoek en ora deze reden ben ik in staat u door eenige 

 voorbeelden te laten zien, op welke wijze men hunne aanwezigheid kan vaststellen. 



Zooals wij reeds zagen, zijn verschillende fungi in staat zeer samengestelde 

 koolhydraten aan te tasten en te splitsen, zoo bijv. de celwandstof der hoogere 

 planten, de cellulose. Doch deze stof leent zich er weinig toe om haar enzyma- 

 tische aantasting te demonstreeren. Veel beter is dit evenwel het geval met het 

 zetmeel, dat eveneens tot de stoffen behoort, die in afstervende plantendeelen 

 nog veelvuldig wordt aangetroffen. 



(üemonslratie van zetmeelsplitsende enzymen in niycelium van verschilleiuli' paddcnsloelen, 

 (lat men op zelmeelhoudende gelatine- ol' agarplalen neerlegt). 



Maar ook glucosiden, dat zijn verbindingen van suikers met niet-suikerachtige 

 stoffen, zijn dikwijls een niet onbelangrijk substraat voor den schimmelgroei. Zoo 

 kan men in het mycelium van verschillende paddenstoelen een enzym, de 

 emulsine, aantoonen, die uit de glucosiden de suikers vrij maakt. 



(Demonstratie overeenkomstig de boven gevolgde methode, van de splilsing van liet 

 indigo-glucoside, de indikan, en van liet aesculine). 



Zelfs heeft men ook kunnen aantoonen, dat vele samengestelde suikers, bijv. 

 de rietsuiker en de maltose, eveneens door enzymen uit paddenstoelenmateriaal, 

 alvorens verwerkt te worden, eerst in eenvoudiger suikers worden gesplitst. 



(Demonstratie als boven van niallose- en rietsniker-splitsende enzymen onder toepassing 

 van de anxanographische methode van Beijerinek, zie Archives Néerlandaises T. 13. p, 3(17, 1889). 



Maar niet alleen voor de koolhydraten, ook voor de overige organische 

 bestanddeelen van het voedsel van den fungus, de vetten en de eiwitten namelijk, 

 heeft men kunnen aantoonen, dat deze, alvorens opgenomen te worden, veelal 

 eerst in hunne componenten worden gesplitst. Zoo kan men in vele paddenstoelen 

 vetsplitsende enzymen: lipasen en in nagenoeg alle, eiwitsplitsende: peptische en 

 tryptische, enzymen aantoonen. 



(Demonstratie als hoven van de versmelting van de gelatiiieplaton on van do pWialselijke 

 oplii'Ulering van agarplaten, waarin men kipponeiwit heeft laten slollon.) 



Behalve nu om in water onoplosbare verbindingen voor de scheikundige 

 werkingen in het inwendige van de cellen van het schimmellichaam toegankelijk 

 te maken door deze verbindingen in oplosbare coiiiponenten te splitsen, is er 

 nog een andere reden voor deze splitsingen aan te geven, welke tevens verklaart 

 waarom ook zeer goed oplosbare stoffen nog tot eenvoudiger componenten 

 worden teruggebracht. 



Het is toch een bekend feit, waarop de Duitsche onderzoeker Abderhalden 



