EE^f EU ANDER OVER DE CHEMIE DER HOOGERE FUNGI. 35 



Al ziet men dus uit dit voorbeeld, dat de schimmel niet lijdelijk de ver- 

 schillende stoffen uit haar substraat overneemt en ook uit verschillend voedsel 

 steeds dezelfde typische celbestanddeelen weet op te bouwen, toch is het aan 

 den anderen kant ook gebleken, dat verandering in samenstelling van het sub- 

 straat niet geheel zonder invloed is op de chemische bestanddeelen van den 

 fungus. Zoo heeft men bijv. gevonden, dat uit een bepaalde schimmel, welke 

 zetmeel als koolstofvoedsel benut, een stof is af te zonderen, die ook buiten het 

 schimmellichaam zetmeel in suiker kan omzetten, terwijl in dezelfde schimmel, 

 waaraan in plaats van zetmeel bijvoorbeeld rietsuiker als voedsel verstrekt werd, 

 een dergelijke zetmeelsplitsende stof niet kon worden gevonden. Men heeft in dit 

 verband wel herinnerd aan de bekende uitspraak van den groeten physioloog 

 Claude Bernard: ,/La fonction crée l'organe," maar aangezien latere onderzoekingen 

 het waarschijnlijk maken, dat men hier meer te doen heeft met een kwantitatieve 

 regulatie van de productie van de zetmeelsplitsende stof, zou het wellicht 

 juister zijn, hier in plaats van „scheppen''', van ontwikkeling der bedoelde ^organen" 

 (dat is dus hier het vermogen om bepaalde stoffen aan te tasten) te spreken i). 



Een ander voorbeeld van den invloed, dien het substraat dikwijls op de 

 chemische samenstelling der fungi uitoefent, vindt men in het feit, dat som- 

 tijds uit het substraat stoffen in het schimmellichaam overgaan, hoewel die 

 daarin naar alle waarschijnlijkheid even goed gemist kunnen worden. Ik herinner 

 er hier bijvoorbeeld aan, dat een uitgebreid onderzoek over het voorkomen van 

 looistoffen in de hoogere fungi leerde, dat alleen die fungi, welke op looistof- 

 houdend hout groeiden, looistof bevatten, terwijl zelfs eenige fungi waren aan 

 te wijzen, die bovendien ook op looistofvrij hout konden leven en dan natuurlijk 

 alle looistof misten. 



Het is nu wel zeer interessant, dat voor een bepaald geval toch ook hier 

 is aangetoond, dat ook hier niet een geheel passieve overgang van de looistof 

 in het schimmellichaam plaats heeft. 



Het gelukte toch Zellner, den onderzoeker, die wel haast het meest van alle 

 personen heeft bijgedragen tot de vermeerdering van onze chemische kennis 

 omtrent de fungi, blijkens één zijner jongste verhandelingen, te bewijzen, dat de 

 looistof in eenige op wilgen groeiende fungi chemisch zeer merkbaar afweek van 

 de eigenlijke wilgenlooistof. Ook hier had dus bij het opnemen nist onwaar- 

 schijnlijk een splitsing van de oorspronkelijke looistof plaats, terwijl de vorming 

 van de nieuwe looistof vermoedelijk alleen diende, om schadelijke splitsings- 

 producten buiten werking te stellen. 



In het voorafgaande is dus in groote trekken aangeduid, waaraan de fungi 

 hun voedsel ontleenen, en eenigszins nader beschouwd, op welke wijze zij dit 



>) Over dit vraagstuk bestaat een uitgelireide literatuur, dio men liesproken vindt in een 

 verhandeling van II. Kylin (Jahrb. f. vvissensch. Botanik, Bd. 53, p. 4(J5, 1914.) 



