EEN EN ANDER OVER DE CHEMIE DER HOOGERE FUNGI. 37 



dat deze stof, welke in kleine hoeveelheden zeer moeilijk af te zonderen is, bij 

 de fungi algemeen voorkomt. Door Weyland is onlangs een nauwgezet onder- 

 zoek verricht omtrent het vraagstuk, in hoeverre ureum wellicht van beteekenis 

 is bij de nauwe samenleving, die er in vele gevallen gebleken is te bestaan 

 tusschen hoogere planten en schimmels i). 



Zoo is het bijvoorbeeld bekend, dat in de cellen van vele orchideeën steeds 

 myceliumdraden van schimmels worden aangetroffen. Het gelukte nu Weyland 

 ureum ook aan te toonen in die groene planten waarvoor een dergelijke 

 nauwe samenleving met schimmels buiten twijfel is gesteld. In andere groene 

 planten was daarentegen ureum in 1912 nog nimmer aangetroffen 2) en op dat 

 oogenblik scheen de conclusie gewettigd, dat ureum in verband met zijn algemeen 

 voorkomen zoowel in de dierlijke als in de plantaardige heterotrophe organismen 

 typeerend was voor de heterotrophe leefwijze zelf. 



Toen ik mij deze opinie reeds gevormd had, kwam mij echter een mededeeüng 

 van den Franschen onderzoeker Fosse aan de Parijsche academie 3) in handen, waarin 

 hij het voorkomen van ureum in eenige zaden van Gramineeën en Leguminosae 

 vermeldt en mijn eerste meening was dan ook, dat hiermede de theorie van de 

 onafscheidelijkheid van het ureum en de heterotrophe leefwijze had afgedaan. 



Bij nadere overweging kwam het mij echter buitengewoon verleidelijk voor 

 dit voorkomen in de zaden der Gramineeën en Leguminosae in verband te brengen 

 met een door Peklo om geheel andere, nader aan te duiden redenen, opgestelde 

 hypothese. Deze Boheerasche onderzoeker heeft namelijk, uitgaande van het 

 algemeen bekende feit, dat het vergiftige raaigras, Lolium temulentum, zijn giftige 

 eigenschappen aan een o. m. in het zaad voorkomende schimmel ontleent, een 

 zeer nauwgezet en uitgebreid anatomisch onderzoek ingesteld omtrent het mogelijke 

 voorkomen van schimmels ook in andere Gramineeën-zaden *). Hij is daarbij nu 

 inderdaad tot de slotsom gekomen, dat in alle door hem onderzochte soorten in 

 de zoogenaamde aleuronlaag myceliumdraden aan te treffen waren. Deze schimmel 

 zou daar o. m. aanleiding hebben gegeven tot het ontstaan der zoogenaamde aleuron- 

 korrels, kleine eiwitachtige lichaampjes, die algemeen in de zaden van Gramineeën 

 en enkele andere plantenfamilies, waaronder de Leguminosae, voorkomen. 



De hier weergegeven hypothese van Peklo is in de botanische wereld weinig 

 opgemerkt geworden en ongetwijfeld behoeft zij naderen steun, alvorens zij meer 

 ingang zal vinden. Maar, na al hetgeen ik hiervoor u uiteenzette over de mogelijk- 



') »Zur Ernahrungsphysiologie mykotropher Pflanzena. Jahrb. f. wissensch. Bot. Bd. 51, 

 1). 1 (1912). 



'^) Vergelijk hijv. : C. Welimer, »Die PflanzenstolTew, Jena, 1911 ; II. Eiiler, «Pllanzenchemieï, 

 l!i';uinscli\veig, 1908. 



') K. Fosse. «Koniiation de l'iirée par les végétaux supérieursa. C. H. de l'Acad. d. Sc. 

 T. 156., p. 507 (1913). 



*) laroslav Peklo, oljber die Zusammensetzung der sogenannten .\leiironschicht«. Ber. 

 d. deutscli bot. Ges. Bd. 31, p. 370 (1913). 



