EEN EN ANDER OVER DE CHEMIE DER HOOGERE FÜNGI. 41 



kon worden geacht, heb ik eenige pogingen in het werk gesteld om met behulp 

 van de boven reeds genoemde gistingsmethode de bepaling van glucose en 

 trehalose naast elkaar te verrichten. Hiertoe moest eerst worden uitgemaakt, of 

 er gistsoorten waren, die trehalose kwantitatief in koolzuur en alcohol omzetten. 

 In hoeverre trehalose door de gewone persgist vergist wordt, was lang een 

 strijdvraag. Bourquelot toonde ten slotte aan, dat jonge, krachtige cultures de 

 trehalose langzaam vergisten, oude gist daarentegen de suiker in het geheel niet 

 aantast 1); hierdoor werden de tegenstrijdige beweringen van Berthelot en Müntz 

 verklaard. Ik heb thans nagegaan, in hoeverre de persgist en andere gistsoorten -) 

 wellicht in staat waren op den duur de vergisting van de trehalose kwantitatief 

 te bewerken en onderzocht dit voor Saccharomyces cerevisiae persgist en S. eer. 

 ondergist. Toruia dattila, Toruia monosa, SchizosaccJiaromyces Pombe, een „lactose- 

 gist", en Monilia produdiva, een na aan de gisten verwante schimmelsoort. In 

 geen van de onderzochte gevallen had de gisting een volledig verloop: Tmnüa 

 monosa vergistte de trehalose in het geheel niet, Schizos. Pombe, de ,,lactosegist" 

 en S. rerevisiae ondergist nauwelijks, terwijl nog de beste resultaten werden 

 verkregen met Toriüa dattila, en Monilia produdii-a, die echter ook in het 

 gunstigste geval hoogstens twee derde deel vergistten. Het is wel merkwaardig, 

 dat, terwijl Bourquelot de trehalose zelfs uit lagere schimmels, zooaXs Aspergülus 

 niger, geïsoleerd heeft, de meeste gistsoorten blijkbaar vreemd tegenover deze 

 suiker staan, terwijl een tot de schimmels te groepeeren organisme als de Monilia 

 produdiva weer blijk geeft deze suiker gemakkelijker te kunnen aangiijpen. 



Wellicht, dat dit kenmerk eenmaal voor de systematiek zal kunnen worden 

 benut, zooals zoovele chemische resultaten in den laatsten tijd ook voor de 

 systematici van belang zijn gebleken te zijn. 3) 



Intusschen moet het dus voorloopig niet wel uitvoerbaar geacht worden de 

 gistingsmethode voor het kwantitatief onderzoek van de koolhydraatstofwisseling 

 in de paddenstoelen te gebruiken. Moge echter dit onderzoek, langs welken weg 

 dan ook, spoedig eens ter hand genomen worden, vooral ook opdat er eenig 

 licht geworpen worde op de onderlinge verhouding tusschen het glycogeen 

 en de trehalose! ■•) 



Stappen wij thans van de koolhydraten af en vermelden wij vluchtig het voor- 

 komen van verschillende organisdie zuren en hunne zouten, o. m. van het oxaalzuur, 

 dat ook in de fungi evenals in bijna het geheele planten- en dierenrijk veel 

 voorkomt. Belangrijk is ook de veelvuldige verbreiding van vetten, die in vele 



') Bulletin de la société niycologiqiie de Fraiice, T. .5, p. 132 (1889). 



^) lüvalitntierc waarneiniiigen ovei' de vergisting van trehalose dooi' verschillende gist- 

 soorten vindt men hij Lindner, Wochensclnil'l liir Hrauerei, Bd. 17, p. 71.3, u. t'. (1900). 



') Vergelijk: Hans Hallier «Uljer die Anvvendung der vergleichenden Phytochemie in der 

 systematischen Botanik» Rapport, Ilme Congres international de Pharmacie, Scheveningen 1913. 



*) Losse aanduidingen vindi men hierover hij: W. Tichomirow, Archiv der Pharmacie, 

 Bd. 24C, p. 582 (1908). 



