‘ 
EDE 
als een verblijdend verschijnsel aan den hemel van ons maat- 
schappelijk bestaan in Indië begroeten. 
Of is het geen verblijdend verschijnsel, die zamenwerking 
van velen tot een nuttig doel? Zouden wij niet met erkente- 
lijkheid den belangloozen ijver herdenken van zoo velen, die, te 
midden van drukkende bezigheden, tijd en lust vonden om aan 
dat doel te arbeiden, en zonder iemand te kort te doen, niet 
eene bijzondere hulde brengen aan den voorzitter der kommis- 
sie, die den moed had zich aan haar hoofd te stellen, toen de 
meesten aan de uitvoerbaarheid der zaak twijfelden ; — terwijl de 
dagelijksche ervaring ons leert, hoe zij, die de eerste plaatsen 
in de maatschappij innemen, gewoonlijk even afkeerig zijn 
hunnen naam te leenen ook aan de muttigste oogmerken, waar- 
van de bereiking niet zeker is, als zij veelal begeerig zijn, dién 
aan wel geslaagde pogingen te verbinden. Zouden wij ons niet 
verblijden in die krachtdadige en milde ondersteuning door den 
handelstand aan de oprigting der tentoonstelling geschonken ? 
Ziet M. H., op ons allen, bewoners eener kolonie, rust in het 
moederland eenigzins (dat miemand zich aan het woord ergere) 
de verdenking van fortuinzoekers te zijn. De handel moge 
welvaart verbreiden, eene wijze en trouwe administratie moge 
de bronnen van het moederland in aantal verdubbelen en de 
bestaande voor opdroogen behoeden, eene kolonie en het inner- 
lijke leven aldaar worden in het moederland slechts weinig be- 
grepen. Het is ten allen tijde zoo geweest. Ik herinner mij 
uit de geschiedenis, dat Crorro, de roem der Romeinsche balie, 
door de konsuls naar Sicilië werd gezonden, om de in verwar- 
ring geraakte zaken dier rijke volkplanting in orde te bren- 
gen. Geruimen tijd was hij daar en gelukkig werkzaam, en 
toen hij naar Rome terugkeerde, in den waan, dat zijn roem 
honderdvoudig was gestegen, toen hij meende op de dankbaar- 
heid zijner medeburgers te kunnen rekenen en te Ostia aan 
wal stapte, vroeg men hem,— waar hij zoo lang geweest was. 
Het is nog bijna zoo M. H. 
Bekommeren wij er ons niet over en laat het ons niet ver- 
wonderen. Zoo lang de kolonie slechts materieel leven toont 
