— 913 — 
| EO 9 fte 
peo X X0.5f 24000 n. ® aan wortels oplevert, in 
2 
een À twee jaar tijds, 42.5 n. ® van dit, voorelk gewas aller- 
noodzakelijkste, bestanddeel. 
Een kassavegewas ontneemt dus ruim 22 malen zoo veel 
phosphorzuur aan den grond, als een gewas van aardappelen. 
Daar nu, (met uitzondering van de merkwaardige streek 
mergelgrond, die door het midden van Engeland in een z. w. 
rigting loopt, en zich witstrekt door de graafschappen York, 
Wilts, Dorset, Devon, Kent, Surrey, Hamps, Sussex, en het 
eiland Wight; — door de onnoemelijke menigte van fossiele 
overblijfselen in de gault en groenzand beddingen, worden de- 
ze nog voortdurend ruim van phosphorzuur voorzien en kunnen 
voortdurend zelfs met Aop beplant worden), schier alle gronden 
slechts eene kleine hoeveelheid hiervan bevatten, zoo moet men 
wel inzien, dat eene voordeelige kultuur der kassave nog veel 
minder, dan die der aardappelen, kan voortgezet worden, tenzij 
de grond bemest worde met veel phosphorzuurhoudende stoffen 
zoo als de beenderen zijn. | 
De hoeveelheid der tot den plantengroei niet dtafider nood- 
zakelijke potasch en magnesia, — en waarvan, te zamen geteld, 
de kassave nog meer aan den grond ontneemt, dan eeu gelijk 
gewigt aan aardappelen — dus per bouw gronds, ongeveer 12 
maal zoo veel,— worden in den stalmest (hier karbouwenmest) 
geleverd, welke daarom met voordeel aan beendermeel wordt 
toegevoegd. Maar bovendien zijn deze stoffen in eenen goed 
bewerkten grond van matige vruchtbaarheid, meestal genoeg- 
zaam oplosbaar aanwezig. 
Doch ten slotte dient nog herinnerd te worden, dat men 
ook bij overvloedige bemesting, tot nog toe zelden geslaagd is, 
om hetzelfde gewas vele jaren achtereen op denzelfden grond 
met voordeel te bewerken, en dat deze pogingen altijd ten ge- 
volge hadden, dat die grond geruimen tijd voor alle kultuur 
ongeschikt was. Dit feit, dat met de bekende theorie van 
BrucManrs over de afscheiding door de wortels in verband staat, 
