— 099 — 
len zandsteen, alsmede verkiezelde stukken van boomstammen 
van aanmerkelijke grootte. 
Het zeestrand weder genaderd zijnde, vielen de vele daar 
verstrooid liggende rolstukken van goede kolen in het oog en, 
het werd dus zeker, dat de Zagen dezer kolen te vinden waren 
vermits deze rolstukken slechts door banjers daaruit konden 
weggespoeld zijn. Ook scheen het zeker, dat de inlanders aldaar 
niet genegen waren, zoo spoedig als zulks gewenscht werd, be- 
paalde mededeeling omtrent het voorkomen dezer kolenlagen te 
doen. Er werd dus eene belooning beloofd aan hem, die het 
eerst een groot stuk goede kolen zoude aanbrengen. 
Vervolgens begaf men zich weder in de sloep, en volgde 
in eene westelijke rigting op geringen afstand van den vasten 
wal eene lengte van omtrent twee en een halven paal, ten einde 
eenige riviertjes op te sporen, indien zij er mogten aanwezig 
zijn. Men vond een of twee dier riviertjes, welker wateren zich 
in de Meeuwenbaai ontlasten; wegens donkerheid en hevige re- 
gens moest evenwel het onderzoek voor dien dag worden; 
gestaakt. 
Het gezelschap bij dezen togt bestond uit de heeren Axkwasr 
Boacur, Breeker, TI. van HeEEKEREN, Dr Neiss, VAN Ou- 
MEREN, Corzs DE Vries, Wermar en referent. 
Op de Banda teruggekeerd, werd eene proef met de medege- 
bragte Aolenklei genomen. In een smidsvuur gebragt, brandden 
zij uiterst moeijelijk; witgegloeid, hadden zij meerendeels den 
vroegeren vorm behouden; zij waren geelachtig wit gebrand 
sommigen vielen bladerig witéén. 
Den 2Ssten ‘smorgens 61/3 uur begon de tweede expeditie. 
Men oordeelde het doelmatig, de rivier Tjidjoenkoelan op te 
gaan zoo ver zulks mogelijk zou zijn. Ofschoon de in- 
landers beweerden, dat zulks slechts tot een’ afstand van 200 
vademen mogelijk en deze reis buitendien aan vele gevaren 
verbonden was, door het aanwezig zijn van vele krokodillen , liet 
men zich evenwel niet afschrikken. Langs vele kronkelingen 
roeide men de rivier op in gemiddeld zuidoostelijke rigting en 
legde langs dezen kronkelenden weg ruim twee en eenen halven 
V. 27 
